วัตถุประสงค์ของวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ เพื่อศึกษาความได้เปรียบโดยเปรียบเทียบและความมีประสิทธิภาพของการแข่งขันในอุตสาหกรรมเซมิคคอนดัคเตอร์ในประเทศไทย,มาเลเซีย และอินโดนีเซีย โดยใช้ทฤษฎี "revealed"comparative advantage ของ Bela Ballassa ทำการศึกษาเปรียบเทียบการส่งออก IC ในอุตสาหกรรมเซมิคคอนดัคเตอร์โดยพิจารณาการส่งออก IC ของประเทศเหล่านี้ว่ามีความได้เปรียบทางอุตสาหกรรมเซมิคคอนดัคเตอร์หรือไม่ และใช้ทฤษฎีของ Micheal E Porter Analysis "Diamond Model"วัดประสิทธิภาพของอุตสาหกรรมเซมิคคอนดักเตอร์ ทั้งสามประเทศดังกล่าว ผลการศึกษาพบว่า ประเทศไทยมีความได้เปรียบในการส่งออกของอุตสาหกรรม IC เนื่องจากค่า RCA ของอุตสาหกรรมIC มากกว่า 1 แต่เมื่อพิจารณาด้วย "Diamond Model" ของPorter พบว่ายังไม่มีประสิทธิภาพ เหตุผลคือรัฐบาลของประเทศไทยยังไม่ให้การสนับสนุนด้านอุตสาหกรรมเซมิคคอนดักเตอร์เท่าที่ควร ดังนั้น การพัฒนาของอุตสาหกรรมเซมิคคอนดัคเตอร์จึงเป็นไปได้ลำบาก แต่มาเลเซียมีทั้งความได้เปรียบโดยเปรียบเทียบและประสิทธิภาพของการแข่งขันของการส่งออก IC เนื่องจากมาเลเซียมีจุดประสงค์ที่จะเป็นประเทศผู้นำด้านการผลิตแล้วส่งออกของ IC รวมทั้งรัฐบาลของมาเลเซียได้มีนโยบายที่จะดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศส่วนประเทศอินโดนีเซียยังเป็นประเทศล้าหลังเมื่อเปรียบเทียบกับ 2 ประเทศดังกล่าว การส่งออก IC ของประเทศอินโดนีเซียจึงมีความเสียเปรียบเมื่อเทียบกับประเทศเพื่อนบ้าน เนื่องจากประเทศอินโดนีเซียเป็นประเทศกำลังพัฒนาและอุตสาหกรรมส่วนใหญ่ในประเทศอินโดนีเซียยังไม่เปิดเสรีจึงไม่สามารถจะพัฒนาอุตสาหกรรมเซมิคคอนดัคเตอร์ได้ดีซึ่งมีลักษณะคล้ายประเทศไทยที่มีความจำเป็นจะต้องพึ่งการลงทุนจากต่างประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งอุตสาหกรรมเซมิคคอนดัคเตอร์ ข้อเสนอแนะในการพัฒนาอุตสาหกรรมเซมิคคอนดัคเตอร์ของประเทศไทยมีดังนี้ 1) รัฐบาลควรจะใช้นโยบายเพื่อสนับสนุนให้เกิดการพัฒนาของผู้ผลิตในประเทศ รวมทั้งให้มีการค้นคว้าวิจัยและพัฒนาอย่างเหมาะสมเพื่อปรับปรุงคุณภาพและความน่าเชื่อถือของสินค้า 2) เนื่องจากอุตสาหกรรมนี้มีมูลค่าเพิ่มของวัตถุดิบค่อนข้างสูง ดังนั้น รัฐบาลควรใช้นโยบายส่งเสริมการผลิตเพื่อทดแทนการนำเข้า เพื่อลดมูลค่าของการนำเข้า ซึ่งนโยบายดังกล่าวควรจะมีการสนับสนุนและส่งเสริมให้เกิดนวัตกรรมและคุณภาพของสินค้าอุตสาหกรรมนี้เพิ่มขึ้น