การเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจที่สูงขึ้นในประเทศไทยส่งผลให้เกิดเครื่องมือทางการเงินใหม่ๆ ที่เข้ามารองรับระบบการเงินที่พัฒนามากขึ้น เครื่องมือทางการเงินชนิดหนึ่งที่เข้ามามีบทบาทมากขึ้น คือ การใช้จ่ายผ่านบัตรเครดิต เนื่องจากความสะดวกสบายและความปลอดภัยในการใช้จ่าย การมีวงเงินสินเชื่อที่สูงและมีระยะเวลาผ่อนชำระหนี้ประมาณ 45 วัน ทำให้ปริมาณการใช้จ่ายผ่านบัตรเครดิตเพิ่มสูงขึ้นจากประมาณ 452ล้านบาทในปี ค.ศ.1987 เพิ่มขึ้นเป็น 21,975 ล้านบาทในปีค.ศ.1995 ในขณะที่ปริมาณการออมภายในประเทศลดลงอย่างต่อเนื่องจากร้อยละ 16 ในปี ค.ศ.1988 เหลือเพียงร้อยละ 9ในปี ค.ศ.1995 ทำให้ธนาคารแห่งประเทศไทยตระหนักถึงผลกระทบของการใช้จ่ายผ่านบัตรเครดิตที่อาจส่งผลให้กระตุ้นการใช้จ่ายจนก่อให้เกิดการใช้จ่ายเกินตัว ทำให้ปริมาณเงินออมภาคครัวเรือนลดลง จึงออกกฎเกณฑ์การอนุมัติบัตรที่เข้มงวดมากขึ้นรวมถึงการลดวงเงินสินเชื่อบัตรเครดิต ส่งผลให้อัตราการใช้จ่ายผ่านบัตรในช่วงปี ค.ศ.1996-1997 ลดลงบางส่วน อย่างไรก็ตาม ผลการศึกษาของวิทยานิพนธ์พบว่าบัตรเครดิตสามารถทดแทนเงินในความหมายแคบได้ต่ำ การใช้จ่ายผ่านบัตรเครดิตมีความสัมพันธ์กับปริมาณเงินฝากบัญชีกระแสรายวันในธนาคารพาณิชย์ในทิศทางเดียวกัน คือ ผู้ถือบัตรเครดิตยังคงใช้จ่ายด้วยเช็คควบคู่กับการใช้จ่ายผ่านบัตรเครดิต และพบว่าการใช้จ่ายผ่านบัตรเครดิตมีความสัมพันธ์ทิศทางเดียวกับการฝากเงินในบัญชีสะสมทรัพย์และบัญชีฝากประจำ คือ ผู้ถือบัตรเครดิตสามารถลดปริมาณการถือเงินสดในกรณีฉุกเฉิน(Precaution Demand for Money) และในช่วงระยะเวลาที่รอการชำระหนี้ผู้ถือบัตรสามารถนำเงินไปหมุนเวียนลงทุน และสามารถโอนเงินจำนวนนี้ไปฝากในบัญชีของธนาคารพาณิชย์ที่ให้ผลตอบแทน ดังนั้น หากผู้ควบคุมนโยบายทางการเงินจำกัดวงเงินการใช้จ่ายผ่านบัตรเครดิตในระยะยาวอาจส่งผลกระทบให้เงินออมบางส่วนลดลง และทำให้สภาพคล่องทางการเงินในระบบเศรษฐกิจลดลง รวมทั้งจะส่งผลให้ผู้ถือบัตรเครดิตส่วนหนึ่งกลับมาใช้จ่ายด้วยเช็คสูงขึ้น