การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการใช้โปรแกรมการแนะแนวแบบกลุ่มย่อยที่มีต่อการตระหนักในอนาคตของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โดยมีสมมติฐานการวิจัยคือ (1) หลังการทดลองนักเรียนที่ได้รับโปรแกรมการแนะแนวแบบกลุ่มย่อย จะมีคะแนนการตระหนักในอนาคตสูงกว่าก่อนเข้ารับโปรแกรม (2) หลังการทดลองนักเรียนที่ได้รับโปรแกรมการแนะแนวแบบกลุ่มย่อยจะมีคะแนนการตระหนักในอนาคตสูงกว่านักเรียนที่ไม่ได้รับโปรแกรมการแนะแนวแบบกลุ่มย่อย กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนหัตถสารเกษตรวิทยาคาร จังหวัดปทุมธานี จำนวน 20 คน ซึ่งสุ่มจากนักเรียนที่มีคะแนนการตระหนักในอนาคตต่ำกว่าเปอร์เซนไทล์ที่ 25 สุ่มเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 10 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการแนะแนวแบบกลุ่มย่อย สัปดาห์ละ 2 ครั้ง ครั้งละ 1 ชั่วโมง 40 นาทีติดต่อกัน 5 สัปดาห์ รวม 9 ครั้ง โดยมีผู้วิจัยเป็นผู้นำกลุ่มเครื่องมือที่ใช้เก็บข้อมูลในการวิจัยคือ แบบวัดการตระหนักในอนาคตซึ่งผู้วิจัยพัฒนาขึ้น วิเคราะห์ข้อมูลโดยการทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยของคะแนนการตระหนักในอนาคตด้วยวิธีการทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัย พบว่า (1) หลังการทดลองนักเรียนที่ได้รับโปรแกรมการแนะแนวแบบกลุ่มย่อย มีคะแนนการตระหนักในอนาคตสูงกว่าก่อนเข้ารับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (2) หลังการทดลองนักเรียนที่ได้รับโปรแกรมการแนะแนวแบบกลุ่มย่อย มีคะแนนการตระหนักในอนาคตสูงกว่านักเรียนที่ไม่ได้รับโปรแกรมการแนะแนวแบบกลุ่มย่อยอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05