การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาตัวบ่งชี้คุณภาพชีวิตของประชาชนในจังหวัดร้อยเอ็ดใช้เทคนิควิธีวิจัยทั้งเชิงคุณภาพ และเชิงปริมาณ ในขั้นแรก ใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาแนวคิดเกี่ยวกับคุณภาพชีวิตได้กรอบแนวคิดในการวิจัย 11 ด้าน ไปสร้างเป็นแนวคำถามในการสนทนากลุ่ม 5 กลุ่ม คือ กลุ่มเกษตรกร (6 คน) กลุ่มแม่บ้าน (7 คน)กลุ่มข้าราชการที่มีหน้าที่เกี่ยวกับการพัฒนาจังหวัด (6 คน)กลุ่มพ่อค้า (7 คน) และกลุ่มผู้บริหารท้องถิ่น (6 คน) ได้ตัวบ่งชี้คุณภาพชีวิต 14 ด้าน 103 ตัวบ่งชี้เดี่ยวจากนั้นนำข้อมูลมาสร้างเป็นแบบสอบถามเพื่อเก็บข้อมูลเชิงปริมาณ ในขั้นที่สองนำแบบสอบถามไปใช้เก็บข้อมูลกับประชาชนในจังหวัดร้อยเอ็ดจำนวน 400 คน มีอายุระหว่าง 20-60 ปี อาศัยอยู่ในจังหวัดร้อยเอ็ดไม่น้อยกว่า 5 ปี เก็บข้อมูลด้วยตนเองโดยแจกแบบสอบถามให้ตอบเอง และถ้าอ่านหนังสือไม่ออกหรือ สายตาไม่ดีใช้วิธีการสัมภาษณ์ และนำแบบสอบถามมาวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ สกัดองค์ประกอบแบบวิธีองค์ประกอบสำคัญ และหมุนแกนแบบออบลิมิน พบว่า ตัวบ่งชี้คุณภาพชีวิตของประชาชนในจังหวัดร้อยเอ็ดประกอบด้วย 14 ด้าน 27 ตัวบ่งชี้ รวมและ 88 ตัวบ่งชี้เดี่ยวได้แก่ ด้านที่อยู่อาศัย (5), ด้านอาหาร (3), ด้านสุขภาพ(2), ด้านเครื่องนุ่งห่ม (2), ด้านการส่งเสริมรายได้ (2),ด้านการศึกษา (2), ด้านครอบครัว (2), ด้านการคุมกำเนิด(1), ด้านการพัฒนาท้องถิ่น (1), ด้านการพัฒนาจิตใจ (3),ด้านสภาพสิ่งแวดล้อม (1), ด้านสาธารณูปโภค (1), ด้านสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่ดี (1) และด้านความสะดวกสบายส่วนบุคคล (1)