การติดตามการใช้ยาดิจอกซินในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว110 ราย ที่รับการรักษาที่โรงพยาบาลฉะเชิงเทรา ผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ มีอายุเฉลี่ย 63 ปี อัตราการเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลเฉลี่ย 2 ครั้งต่อปี แต่ละครั้งอยู่โรงพยาบาลเฉลี่ย 14 วัน ผู้ป่วยมักมีโรคอื่นร่วมด้วย และมีการใช้ยาจำนวนสูงสุดถึง 23 ขนาน ยาหลักที่ใช้ในการรักษาภาวะหัวใจล้มเหลวคือดิจอกซิน ขนาดยาที่ใช้ส่วนใหญ่คือ0.125 mg และ 0.25 mg ต่อวัน (ร้อยละ 51.8 และ 46.4)ขนาดยาดังกล่าวให้ระดับยาในเลือดเท่ากับ 0.97(+,-)0.93ng/ml และ 1.43(+,-)0.87 ng/ml ตามลำดับ ซึ่งมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ผู้ป่วยร้อยละ 63.6 มีระดับยาอยู่ในช่วง 0.5-2 ng/ml ผู้ป่วยที่มีระดับยาอยู่ในช่วงที่ให้ผลการในการรักษาคือ 0.8-2 ng/ml พบร้อยละ 53.7ที่เหลือมีระดับยาต่ำกว่าและสูงกว่านี้คือร้อยละ 33.6และ 12.7 ตามลำดับ พบปัญหาจากการใช้ยาทั้งสิ้น 288 ปัญหา ในผู้ป่วย92 ราย (ร้อยละ 83.6) ปัญหาที่พบมากที่สุดคือการเกิดอันตรกิริยาของยาร้อยละ 31.9 รองลงมาคือการไม่ได้รับยาที่แพทย์สั่งร้อยละ 21.2 การเลือกใช้ยาที่ไม่เหมาะสมร้อยละ16.0 และอื่น ๆ ปัญหาการไม่ได้รับยาที่แพทย์สั่ง โดยผู้ป่วยใช้ยาน้อยกว่ากำหนดเป็นปัญหาสูงสุดที่ทำให้การรักษาไม่ได้ผล และมีความสัมพันธ์กับการมีระดับยาต่ำกว่าระดับที่ให้ผลในการรักษาอย่างมีนัยสำคัญ ส่วนปัญหาสูงสุดที่ทำให้เกิดอันตรายจากการใช้ยา คือเกิดพิษของดิจอกซินพบร้อยละ 26.4 โดยพบว่า ปัญหาอันตรกิริยามีความสัมพันธ์กับการเกิดพิษของดิจอกซินอย่างมีนัยสำคัญ ในการติดตามการใช้ยา เภสัชกรสามารถช่วยลดปัญหาที่เกิดจากการใช้ยาโดยการให้คำแนะนำการใช้ยาและการปฏิบัติตน ในผู้ป่วย 82ราย พร้อมทั้งปรับระดับยาในเลือด 28 ราย รวมทั้งแก้ปัญหาอื่นๆ ทำให้ผลการรักษาพยาบาลดีขึ้น การวิจัยครั้งนี้ ทำให้ทราบว่าการใช้ยาดิจอกซินในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว อาจมีปัญหาจากการใช้ยาเกิดขึ้นได้ง่าย และมีความสำคัญต่อชีวิตผู้ป่วย จึงควรมีการติดตามเฝ้าระวังเพื่อให้ผลการรักษาผู้ป่วยได้ประโยชน์สูงสุดโดยมีโทษน้อยที่สุด