ศึกษาผลภายในและภายนอกร่างกายของเมททิลพาราไธออนและไตรบิวทิลตินต่อไมโครโซมัลเอ็นไซม์ในตับปลาดุกพันธุ์ผสมโดยให้ปลาดุกสัมผัสเมททิลพาราไธออนที่ความเข้มข้น 0.1-5.0ppm หรือไตรบิวทิลตินที่ความเข้มข้น 0.1-4.0 ppb นาน 96ชั่วโมง พบว่าทั้งเมททิลพาราไธออนและไตรบิวทิลตินทำให้เกิดการลดลงของปริมาณไซโตโครมพี 450 พร้อมกับมีการเพิ่มขึ้นของสารที่ดูดกลืนแสงที่ 420 nm ระดับไซโตโครมพี 450 ลดลงเมื่อปลาสัมผัสกับเมททิลพาราไธออนที่ความเข้มข้นตั้งแต่1 ppm และไตรบิวทิลตินที่ 1 ppb ผลที่เกิดขึ้นนี้ขึ้นอยู่กับความเข้มข้นของสารที่สัมผัสระหว่างกลุ่มที่ได้สัมผัสสารเคมีทุกกลุ่มกับกลุ่มควบคุม ไม่พบความแตกต่างของไซโตโครมบี 5 ผลที่เหมือนกันนี้แสดงให้เห็นได้ในการศึกษาแบบภายนอกร่างกายเมื่อให้เมททิลพาราไธออน 0.2-1.0 mM)และไตรบิวทิลติน (0.2-1.0 mM) กับไมโครโซมที่แยกมาจากตับปลาดุก จากการศึกษาครั้งนี้น่าจะนำการวัดปริมาณไซโตโครมพี 450 และไซโตโครมพี 420 ในปลาดุกพันธุ์ผสมมาเป็นตัวบ่งชี้ทางชีวภาพถึงสภาวะแวดล้อมทางน้ำได้