การวิจัยครั้งนี้เพื่อศึกษาผลและกลไกการออกฤทธิ์ของสารหวานสติวิโอไซด์ต่อการทำหน้าที่ของไตในหนูแรทการให้สติวิโอไซด์เข้าทางหลอดเลือดดำที่ความเข้มข้น 150มิลลิกรัม/มิลลิลิตร ในปริมาณที่ต่างกันตั้งแต่ขนาดต่ำ,ปานกลางและขนาดสูง (100, 150 และ 200 มิลลิกรัม/น้ำหนักตัว1 กิโลกรัม) จะลดความดันเลือดลงสู่ระดับต่ำสุดได้ภายใน5-7 นาที หลังจากนั้นความดันเลือดจะค่อยๆเพิ่มขึ้นแต่ก็ยังต่ำกว่าระดับปกติในขณะที่อัตราการเต้นของหัวใจเพิ่มขึ้นตลอดในหนูแรทที่ได้รับสติวิโอไซด์ในขนาดสูงและปานกลางความดันเลือดที่ลดต่ำสุดโดยสติวิโอไซด์จะไม่เกิดถ้าหนูแรทได้รับสาร L-NAME ก่อนให้สติวิโอไซด์ ส่วนความดันเลือดที่ยังต่ำรวมทั้งอัตราเต้นของหัวใจที่เพิ่มขึ้นในช่วงหลังจะไม่เกิดถ้าหนูได้รับสารอินโดเม็ทธาซินก่อนให้สติวิโอไซด์หนูที่ได้รับสารพราโซซินก่อนให้สติวิโอไซด์ความดันเลือดจะลดลงทั้งช่วงก่อนและหลังจากให้สติวิโอไซด์ในขณะที่เมื่อให้สารนอร์อิพิเนฟรีนจะให้ผลตรงข้ามกับพราโซซิน ปริมาณเลือดและพลาสมาไม่มีการเปลี่ยนแปลงจากการให้สติวิโอไซด์เข้าทางหลอดเลือดดำการให้สติวิโอไซด์โดยการกินในปริมาณ2 กรัม/น้ำหนักตัว 1 กิโลกรัม โดยแบ่งให้ 2 ครั้งห่างกัน45 นาที พบว่าสามารถลดความดันเลือดได้เช่นเดียวกันแต่ให้ผลน้อยกว่าการให้ทางหลอดเลือดดำ ในช่วงเวลา 30 นาทีแรกของการให้สติวิโอไซด์เข้าทางหลอดเลือดดำพบว่าอัตราการไหลของเลือดผ่านไตเพิ่มขึ้นโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงของอัตราการกรองที่ไต หลังจากนั้น อัตราการไหลของเลือดผ่านไตจะไม่เปลี่ยนแปลงในขณะที่อัตราการกรองจะลดลงเมื่อหยุดให้สติวิโอไซด์ในหนูกลุ่มที่ได้รับสติวิโอไซด์ปริมาณสูงและปานกลาง การให้สติวิโอไซด์โดยการกินไม่มีผลต่อทั้งอัตราการไหลของเลือดผ่านไตและอัตราการกรอง การเพิ่มของอัตราการไหลของเลือดผ่านไตจะไม่เกิดในหนูที่ได้รับอินโดเม็ทธาซินหรืออาร์จินีนเวโสเพรสซินก่อนการให้สติวิโอไซด์ จากการตรวจชิ้นเนื้อไตทางพยาธิวิทยาพบว่ามีการบวมของหลอดเลือดฝอยโกลเมอรูลัสของหนูที่ได้รับสติวิโอไซด์ ในปริมาณสูงและปานกลาง สัดส่วนการขับทิ้งของโซเดียม, คลอไรด์, กลูโคส, และโปแตสเซียม ทางปัสสาวะจะเพิ่มขึ้นทั้งในช่วงที่ให้และหยุดให้สติวิโอไซด์ทางหลอดเลือดดำ จากการศึกษาโดยวิธีลิเธียมเคลียแรนซ์ จะพบว่ามีการลดการดูกลับของโซเดียมและน้ำที่หลอดฝอยไตส่วนต้นซึ่งสัมพันธ์กับการเพิ่มขึ้นของสัดส่วนการขับทิ้งของโซเดียม ใน 30 นาทีแรกของการให้สติวิโอไซด์ทางหลอดเลือดดำจะลดการทำงานของไมโตคอนเดรีย และเอ็นไซม์โซเดียม-โปแตสเซียม เอทีพีเอชที่ไตได้ 14 % และ 21 %ตามลำดับขณะที่ระดับการลดการดูดกลับของไซเดียมสูงถึง88 % การเพิ่มของสัดส่วนการขับทิ้งของโซเดียมและคลอไรด์ยังคงระดับสูง ไม่ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงหรือไม่เปลี่ยนแปลงของอัตราการไหลของเลือดและอัตราการกรองที่ไต พบว่าในหนูที่ได้รับอินโดเม็ทธาซินหรืออาร์จินีนเวโสเพรสซินก่อนให้สติวิโอไซด์ จะป้องกันไม่ให้มีการเพิ่มขึ้นของสัดส่วนการขับทิ้งของโซเดียม, คลอไรด์ และโปแตสเซียมได้ในช่วง 30นาทีหลังของการให้สติวิโอไซด์ การให้สติวิโอไซด์โดยการกินก็มีผลเพิ่มสัดส่วนการขับทิ้งของโซเดียม, คลอไรด์ และโปแตสเซียม แต่สัดส่วนการขับทิ้งของกลูโคสไม่เปลี่ยนแปลงการให้สติวิโอไซด์ทางหลอดเลือดดำจะเพิ่มระดับกลูโคสในพลาสมา แต่ระดับกลูโคสที่สูงขึ้นนี้ยังต่ำกว่าระดับของกลูโคสในเลือดที่เริ่มทำให้มีการซับกลูโคสออกทางปัสสาวะ (264(+,-) 19.25 มิลลิกรัม%) นอกจากนั้นอัตราการดูดกลับกลูโคสที่ไตในช่วงที่ให้สติวิโอไซด์ยังต่ำกว่าค่าอัตราเร็วสูงสุดการดูดกลับของกลูโคสที่ไต สติวิโอไซด์เพิ่มระดับกลูโคสในพลาสมาโดยการลดการเคลื่อนที่ของกลูโคสเข้าสู่เซลล์โดยไม่มีผลใดๆต่อระดับอินซูลินในพลาสมา การให้แอล-เนม หรือพราโซซิน หรืออินโดเม็ทธาซีนก่อนให้สติวิโอไซด์จะลดระดับกลูโคสที่สูงนี้ได้ แต่ระดับกลูโคสก็ยังไม่เข้าสู่ภาวะปกติ ยกเว้นถ้าให้ แอล-เนม ร่วมกับอินโดเม็ทธาซีนก่อนให้สติวิโอไซด์ จากผลการศึกษาดังกล่าวสามารถสรุปได้ว่า การลดความดันเลือดเมื่อให้สติวิโอไซด์เข้าทางหลอดเลือดดำนั้นเป็นผลมาจากผ่านการหลั่งไนตริกออกไซด์,โปรสตาแกรนดินและการทำงานของระบบซิมพาเธติก สติวิโอไซด์จะทำให้หลอดเลือดทั้งหลอดเลือดแอฟเฟอเร็นท์ และอีฟเฟอเร็นทของไตขยาย การเพิ่มขึ้นของสัดส่วนการขับทิ้งของโซเดียม,คลอไรด์, กลูโคส, และโปแตสเซียมเป็นผลจากการลดการดูดกลับของโซเดียมที่หลอดฝอยไตส่วนต้น ซึ่งต่างจากการให้สติวิโอไซด์โดยการกินซึ่งจะมีผลที่ฝอยไตส่วนปลายมากกว่าส่วนต้นการเพิ่มขึ้นของกลูโคสในพลาสมาโดยผลของสารสติวิโอไซด์คงจะเป็นผลจากปฏิกิริยาระหว่างไนตริกออกไซด์, โปรสตาแกรนดินและระบบซิมพาเธติค นอกจากนั้นสติวิโอไซด์ยังยับยั้งภาวะที่กลูโคสในพลาสมาสูงกระตุ้นการหลั่งอินซูลินด้วย