การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาถึงปัจจัยที่คาดว่าจะมีอิทธิพลต่อระยะเวลาการเลี้ยงบุตรด้วยนมมารดาของสตรีในเขตกรุงเทพฯ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อจะศึกษาถึงปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเลี้ยงบุตรด้วยนมมารดาและความสัมพันธ์ของปัจจัยทางเศรษฐกิจ สังคมและปัจจัยอื่นที่มีอิทธิพลต่อระยะเวลาการเลี้ยงบุตรด้วยนมมารดา การเก็บข้อมูลเก็บจากประชากรเป้าหมายที่เลือกมาเป็นประชากรตัวอย่าง 400 ราย ประชากรเป้าหมายคือสตรีที่มีบุตรคนสุดท้องอายุต่ำกว่า 3 ปี ที่มารับบริการในศูนย์บริการสาธารณสุขชุมชนซึ่งสังกัดกรุงเทพมหานครจำนวน4 แห่ง ๆ ละ 100 ราย รวม 400 ราย ใช้เวลาในการสัมภาษณ์ 3 เดือน 10 วัน (10 กันยายน 2538 - 20ธันวาคม 2538) ข้อมูลพื้นฐานของสตรีที่ศึกษาคือ สตรีมีอายุเฉลี่ย24 ปี, ระดับการศึกษาส่วนใหญ่อยู่ในระดับประถมศึกษา,อาชีพส่วนใหญ่คือแม่บ้านและว่างงาน, มีสถานที่ทำงานอยู่นอกบ้านร้อยละ 50.0, สถานภาพในการทำงานส่วนใหญ่เป็นลูกจ้างร้อยละ 37.3, รายได้ครัวเรือนเฉลี่ย 12,746บาท/เดือน, จำนวนบุตรที่มีชีวิตมีเพียงคนเดียวร้อยละ73.8, ผู้ให้คำแนะนำเรื่องการเลี้ยงบุตรด้วยนมมารดามากที่สุดคือจากโรงพยาบาลหรือคลินิคร้อยละ 52.2 ผลการศึกษาพบว่า สตรีส่วนใหญ่เลี้ยงบุตรด้วยนมมารดาเพียงอย่างเดียวในระยะเวลาเฉลี่ย 2.178 เดือน ผลการศึกษาเมื่อมีปัจจัยทางเศรษฐกิจ สังคมและปัจจัยอื่นมาเกี่ยวข้อง พบว่าตัวแปรที่มีอิทธิพลต่อการเลี้ยงบุตรด้วยนมมารดาคือ 1) มารดาที่อายุน้อย 2) มีบุตรที่มีชีวิตเพียง 1 คน 3) รายได้ครัวเรือนสูง 4) ประกอบอาชีพบริหาร 5) มีการศึกษาระดับประถมศึกษา 6) สถานที่ทำงานอยู่นอกบ้าน 7) สถานภาพในการทำงานเป็นลูกจ้าง8) อยู่ในเขตกรุงเทพฯชั้นนอก และ 9) ได้รับคำแนะนำเรื่องการเลี้ยงบุตรด้วยนมมารดาจากเจ้าหน้าที่สาธารณสุขกลุ่มตัวแปรดังกล่าวมีผลทำให้การเลี้ยงบุตรด้วยนมมารดามีระยะเวลาสั้นลงและตัวแปรที่มีอิทธิพลต่อการเลี้ยงบุตรด้วยนมมารดาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติได้แก่ 1) อายุมารดา2) จำนวนบุตรที่มีชีวิต 3) รายได้ครัวเรือน 4) อาชีพมารดา 5) สถานที่ทำงานของมารดา 6) สถานภาพการทำงานของมารดา และ 7) เขตที่อยู่อาศัย ผลสรุปของการศึกษาพบว่า การรณรงค์ในเรื่องการเลี้ยงบุตรด้วยนมมารดาควรต้องคำนึงถึงปัจจัยต่าง ๆ ดังกล่าวแล้วข้างต้น และการศึกษาในขั้นต่อไปน่าจะนำพฤติกรรมการเลี้ยงดูบุตรมาเป็นตัวแปรร่วมด้วย