วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษานโยบายต่างประเทศของอิสราเอล ที่มีต่อปัญหาปาเลสไตน์การศึกษาจะชี้ให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงในนโยบายต่างประเทศของอิสราเอลตั้งแต่ ค.ศ. 1948 ถึง ค.ศ.1993 โดยใช้ทฤษฎีระบบเป็นกรอบในการวิเคราะห์ การศึกษาวิจัยพบว่าการเปลี่ยนแปลงนโยบายของอิสราเอลเป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงในโครงสร้างของระบบระหว่างประเทศที่ทำให้สหรัฐอเมริกากลายมาเป็นผู้มีบทบาทนำ สามารถชักนำให้อิสราเอลและพีแอลโอเข้ามาร่วมโต๊ะเจรจาสันติภาพ การเปลี่ยนแปลงในโครงสร้างของระบบระหว่างประเทศดังกล่าวปรากฏขึ้นหลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต สงครามเย็นซึ่งดำเนินมากว่า50 ปี ถึงจุดสิ้นสุด นำไปสู่ยุคของระเบียบโลกใหม่ซึ่งมีสหรัฐอเมริกาเป็นมหาอำนาจที่โดดเด่น วิกฤตการณ์อ่าวเปอร์เซียยิ่งทำให้สหรัฐอเมริกามีบทบาทนำในภูมิภาคตะวันออกกลาง ในขณะที่ชาติอาหรับและพีแอลโออ่อนแอลงเนื่องจากขาดการสนับสนุนจากสหภาพโซเวียตและความขัดแย้งกันเองในโลกอาหรับ หลังวิกฤตการณ์อ่าวฯชาติอาหรับและพีแอลโอต้องพึ่งการสนับสนุนจากสหรัฐอเมริกาจึงยอมเข้าร่วมกระบวนการสันติภาพตามความประสงค์ของสหรัฐอเมริกา เช่นเดียวกับอิสราเอลที่ไม่อาจปฏิเสธการเข้าร่วมกระบวนการสันติภาพได้อีกต่อไป สหรัฐอเมริกาไม่มีความจำเป็นต้องให้การสนับสนุนอิสราเอลเพื่อป้องปรามอิทธิพลของโซเวียตในตะวันออกกลางซึ่งเป็นแหล่งพลังงานของโลกอย่างแต่ก่อน จึงสามารถกดดันให้รัฐบาลอิสราเอลยอมเจรจากับชาติอาหรับและพีแอลโอได้อย่างเต็มที่ ในที่สุดอิสราเอลจึงยอมเปลี่ยนแปลงนโยบายของตนโดยการเจรจากับตัวแทนจากพีแอลโอ การเจรจาดังกล่าวนำไปสูการประกาศปฎิญญาว่าด้วยหลักการ (ที่จะนำไปสู่สันติภาพ) ระหว่างองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์กับรัฐบาลอิสราเอลในปี ค.ศ. 1993