การวิจัยนี้เป็นการศึกษาสภาวะที่เหมาะสมในการนำกลับโปรตีนจากน้ำเสีย โดยการนำไคโตแซนมาทดสอบความสามารถในการเป็นโคแอกกูแลนท์ด้วยวิธีจาร์เทสต์ น้ำเสียที่ใช้ในการทดลองได้มาจากกระบวนการผลิตทั้งสองแหล่ง ได้แก่ การล้างแป้งถั่วเหลือง และ การล้างวุ้นเส้น ซึ่งได้นำน้ำเสียจากทั้งสองแหล่งมาปรับเปลี่ยนค่าพีเอชเริ่มต้นของน้ำเสียต่างกัน6 ค่าคือ 2.5, 3.0, 3.5, 4.0, 4.5 และ 5.0 และใช้ความเข้มข้นของไคโตแซนต่างกัน 12 ค่า คือ 0, 20, 40, 60, 80,100, 150, 200, 250, 300, 350, และ 400 มก./ล. จากการทดลองพบว่า การใช้ไคโตแซนเป็นโคแอกกูแลนท์จะสามารถลดซีโอดี และนำกลับโปรตีนได้ดีในสภาพค่าพีเอช4.5 โดยเฉพาะในน้ำล้างแป้งถั่วเขียว เนื่องจากมีความเข้มข้นโปรตีนในน้ำเสียสูง โดยปริมาณไคโตแซนที่เหมาเหมาะสมเท่ากับ 100 มก./ล. และจะมีประสิทธิภาพในการลดทีเคเอ็นซีโอดี ของแข็งทั้งหมด ของแข็งคงตัวทั้งหมด และของแข็งระเหยได้ทั้งหมด สูงถึงร้อยละ 90.1, 90.7, 87.5, 83.3 และ 87.9ตามลำดับ ซึ่งที่สภาวะการตกตะกอนดังกล่าวจะมีค่าใช้จ่ายด้านสารเคมีเท่ากับ 1.81 บาทต่อตะกอนโปรตีน 1.0 กิโลกรัมส่วนในน้ำล้างวุ้นเส้นคือที่พีเอช 4.5 และความเข้มข้นไคโตแซน 150 มก./ล. โดยมีประสิทธิภาพในการลดทีเคเอ็น,ค่าซีโอดี, ของแข็งทั้งหมด, ของแข็งคงตัวทั้งหมด และของแข็งระเหยได้ทั้งหมด ได้ร้อยละ 61.4, 45.5, 33.5, 23.0, และ36.5 ตามลำดับ และมีค่าใช้จ่ายด้านสารเคมีเท่ากับ 24.50 บาทต่อตะกอนโปรตีน 1.0 กิโลกรัม แต่คุณภาพน้ำหลังการตกตะกอนยังไม่ดีพอโดยในน้ำล้างแป้งถั่วเขียวมี ทีเคเอ็น, ค่าซีโอดี,ของแข็งทั้งหมด, ของแข็งคงตัวทั้งหมด และของแข็งระเหยได้ทั้งหมด คงเหลือเท่ากับ 2761, 34991, 37826, 5274 และ32552 กม./ล. ส่วนน้ำวุ้นเส้นมีทีเคเอ็น, ซีโอดี,ของแข็งทั้งหมด, ของแข็งคงตัวทั้งหมด, ของแข็งระเหยได้ทั้งหมดคงเหลือเท่ากับ 373, 10198, 25810, 6680 และ 19130 มก./ล.ตามลำดับ ส่วนการใช้ไคโตแซนร่วมกับแคลเซียมฟอสเฟตพบว่าปริมาณแคลเซียมฟอสเฟสไม่มีความสัมพันธ์ต่อประสิทธิภาพการตกตะกอนโปรตีน