การใช้สิทธิเพื่อปลดเปลื้องการถูกรบกวนการครอบครองในอสังหาริมทรัพย์ สามารถทำได้โดย 1. ตนเอง เป็นกรณีที่จำเป็นต้องขจัดปัดเป่าอย่างเร่งด่วน ไม่อาจร้องขอให้เจ้าพนักงานช่วยเหลือหรือใช้สิทธิทางศาลได้ทัน เป็นไปตาม ป.พ.พ. มาตรา 449 และมาตรา 451 ผู้ที่ปลดเปลื้องการรบกวนไม่ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนในความเสียหายที่เกิดขึ้น เพราะเป็นนิรโทษกรรม 2. เจ้าพนักงาน ไม่ว่าจะเป็นเจ้าพนักงานตำรวจหรือเจ้าพนักงานของรัฐตามกฎหมายเฉพาะเช่น พ.ร.บ.การสาธารณสุข พ.ศ. 2535 พ.ร.บ. ควบคุมอาคาร พ.ศ.2522 แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2535 ซึ่งในเรื่องดังกล่าวมีปัญหาในทางปฏิบัติ เนื่องจากเจ้าพนักงานของรัฐไม่ใช้อำนาจที่กฎหมายให้ จึงควรจะแก้ไขโดยการกำหนดระยะเวลาในการปลดเปลื้องการรบกวนการครอบครองของเจ้าพนักงาน โดยนับแต่วันที่ได้รับหนังสือร้องเรียนจากประชาชนผู้ได้รับความเสียหาย 3. การใช้สิทธิทางศาล กรณีเจ้าของอสังหาริมทรัพย์เป็นไปตาม ป.พ.พ. มาตรา 1337 ส่วนผู้ครอบครองอสังหาริมทรัพย์ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1374 ซึ่งกรณีหลังมีระยะเวลาฟ้องร้องภายใน 1 ปี นับแต่เวลาถูกรบกวน ในระหว่างการพิจารณาของศาลสามารถขอวิธีการคุ้มครองชั่วคราวก่อนพิพากษาได้ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 254(2) หรือคำขอกรณีฉุกเฉินตาม ป.วิ.พ. มาตรา 266 นอกจากนี้น่าจะนำหลักเรื่องค่าเสียหายเชิงลงโทษ (punitive damage) มาใช้เท่าที่เหมาะสมและสอดคล้องกับหลักกฎหมายไทยในปัจจุบัน สำหรับกรณีการก่อความเดือดร้อนรำคาณต่อสาธารณะควรนำหลักเรื่อง ClassAction ของระบบคอมมอนลอว์มาใช้บังคับตามควรแก่กรณี กล่าวคือให้คำพิพากษามีบทบาทมากขึ้น 4. การตรากฎหมายใหม่ ควรให้มีการกำหนดจำนวนเงินเพื่อการรบกวนในกรณีการใช้ที่ดินเกินกว่าระดับที่คาดไว้ตามประเพณีท้องถิ่นหรือผลประโยชน์อันพึงจะได้จากที่ดินของตน คล้ายประมวลกฎหมายแพ่งเยอรมันมาตรา 906(2)