การวิจัยนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อการศึกษาการเปิดรับข่าวสารเกี่ยวกับโรคเอดส์ผ่านสื่อพื้นบ้านประเภทเพลงซอของประชาชน อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ โดยศึกษาข้อมูลในประเด็นของพฤติกรรมการเปิดรับสื่อของเรื่องทั่วไปช่องทางการสื่อสารด้านสาธารณสุข ประเภทของสื่อด้านโรคเอดส์ ประสิทธิผลของสื่อเพลงซอ และปฏิกิริยาของผู้รับสารต่อการใช้เพลงซอ วิธีดำเนินการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้การสัมภาษณ์แบบเจาะกลุ่ม (Focus Group Interview) จากกลุ่มตัวอย่างซึ่งได้รับการคัดเลือกแบบเจาะจง (PurposiveSampling) จัดแบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 3 กลุ่มช่วงอายุคือ ช่วงอายุ 15-24 ปี, 25-34 ปี และกลุ่มอายุ 35 ปีขึ้นไป ศึกษารวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์กลุ่มตัวอย่างในเขตสุขาภิบาลกลุ่มช่วงอายุละ 2 กลุ่ม และนอกเขตสุขาภิบาลกลุ่มช่วงอายุละ 2 กลุ่ม รวม 12 กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 120คน บันทึกเทปการสัมภาษณ์และถอดข้อความจากคำให้สัมภาษณ์เพื่อการวิเคราะห์ข้อมูล โดยการจัดกลุ่ม จำแนกคำตอบและสังเคราะห์อธิบายความหมายการวิจัย ผลการวิจัยพบว่า ประชาชนเปิดรับสื่อในเรื่องทั่ว ๆ ไปจากสื่อโทรทัศน์เป็นประจำสูงสุดเพราะส่วนใหญ่มีเครื่องรับโทรทัศน์อยู่แล้ว ต่างกันที่เนื้อหาสาระและรายการที่รับชมของแต่ละกลุ่มช่วงอายุตามความสนใจ สอดคล้องกับความต้องการและวิถีชีวิตประจำวัน รวมทั้งการเปิดรับสารเกี่ยวกับงานสาธารณสุขจากสื่อโทรทัศน์และสื่อบุคคลจากเจ้าหน้าที่ของรัฐที่ให้บริการด้านความรู้ และการป้องกันโรคทั่วไป ส่วนพฤติกรรมการรับสื่อด้านโรคเอดส์นั้นประชาชนจะให้ความสนใจสื่อเฉพาะกิจ ประเภทนิทรรศการ,โปสเตอร์ และจากเจ้าหน้าที่สาธารณสุขด้วย ประการสำคัญการเปิดรับข้อมูลข่าวสารโรคเอดส์โดยผ่านสื่อพื้นบ้านประเภทเพลงซอนั้น ประชาชนส่วนใหญ่เคยได้รับฟังและรับชมการใช้สื่อเพลงซอเพื่อประโยชน์ในการบันเทิง, การให้ข้อมูลข่าวสารเฉพาะกิจ เช่น การรณรงค์ประชาธิปไตย, การมีส่วนร่วมในการพัฒนา และรวมทั้งการให้ความรู้และการปฏิบัติตัวเกี่ยวกับโรคเอดส์ด้วย โดยเฉพาะประชาชนวัยสูงอายุ คือกลุ่มที่อายุมากกว่า 35 ปีขึ้นไป เพราะมีความคุ้นเคยและความประทับใจกับวัฒนธรรมพื้นบ้านประเภทซอ นอกจากนี้ยังมีข้อเสนอแนะจากกลุ่มประชากรอีกว่า สื่อพื้นบ้านประเภทเพลงซอ ควรมีการปรับปรุงเพื่อให้สามารถเข้ากันได้กับความต้องการของกลุ่มประชากรในกลุ่มอายุอื่น ๆ ด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กลุ่มวัยเด็กหรือวัยเรียน ซึ่งสื่อเพลงซอควรปรับปรุงในด้านการใช้ภาษาให้มีความง่ายต่อการทำความเข้าใจเนื้อเพลงควรสั้นกระทัดรัด แต่ครอบคลุมความหมาย ท่วงทำนองของเพลงควรเร่งเร้า และสนุกสนานเช่นเดียวกับเพลงสตริงผู้ขับร้อง ควรมีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักทั่วไป และโดยเฉพาะการที่จะอนุรักษ์วัฒนธรรมเพลงซอนี้ สถานศึกษาต้องให้การศึกษาแก่เด็ก ๆ ทั่วไป โดยให้เด็กได้มีกิจกรรมเกี่ยวกับเพลงซอในชั้นเรียน เช่น การแสดง การอภิปราย การทำรายงาน เป็นต้น เพื่อให้เกิดความรู้ ความสนใจและมีความชื่นชม ประทับใจในคุณค่าของวัฒนธรรมท้องถิ่นที่ดีงามนี้ผลการศึกษาวิจัยสนองตอบวัตถุประสงค์การวิจัยทุกประการสามารถที่จะนำความรู้ที่ได้นี้ไปปรับประยุกต์ใช้ในการดำเนินงาน เพื่อการเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับโรคเอดส์ต่อไป