การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงลักษณะการเปิดรับข่าวสาร อุปสรรคในการสื่อสารระหว่างชาวเลกับนักพัฒนาชุมชน และการศึกษาถึงความแตกต่างระหว่างปัจจัยประชากรกับความรู้ ทัศนคติ การมีส่วนร่วมของชาวเลต่อโครงการพัฒนาคุณภาพชีวิตชาวเล รวมทั้งการศึกษาถึงความคาดหวังต่อลักษณะของนักพัฒนาชุมชนและความคาดหวังต่อลักษณะของโครงการพัฒนาชุมชนของชาวเล กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษามีจำนวน 214 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล คือการสัมภาษณ์เชิงลึกเจ้าหน้าที่พัฒนาชุมชน จำนวน 10 คนการสำรวจเชิงข้อมูลและการใช้แบบสอบถาม ซึ่งวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยค่า t-test One-Way ANOVA ผลการวิจัยมีดังต่อไปนี้ 1. ชาวเลเปิดรับข่าวสารจากนักพัฒนาชุมชนในลักษณะของการพบปะที่บ้าน การนัดประชุม และการบอกข่าวผ่านผู้นำชุมชน 2. ในทัศนะของชาวเลระบุว่า ไม่มีอุปสรรคในการสื่อสารต่างวัฒนธรรม โดยชาวเลต้องการให้ทุกคนเห็นว่าพวกเขาเป็นคนภูเก็ตเช่นกัน ภาษาไม่ได้เป็นอุปสรรคในการสื่อสารกับนักพัฒนาชุมชน ชาวเลต้องการเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เข้ากับชุมชนที่ตนอาศัยอยู่ แต่ยังมีชาวเลที่รู้สึกว่านักพัฒนาชุมชนเป็นคนละกลุ่มกับพวกเขา และมีความเห็นว่านักพัฒนาชุมชนควรเรียนรู้วัฒนธรรมชาวเลให้มากขึ้น ส่วนอุปสรรคในการสื่อสารในทัศนะของนักพัฒนาชุมชน คือ การขาดความไว้วางใจ การขาดความใกล้ชิด การมีทัศนคติที่ไม่ดีต่อเจ้าหน้าที่ของรัฐ และความแตกต่างทางด้านภาษา 3. ชาวเลที่มีสถานภาพสมรส และระดับการศึกษาต่างกันมีความรู้เกี่ยวกับโครงการพัฒนาคุณภาพชีวิตชาวเลต่างกัน 4. ชาวเลที่มี ระดับการศึกษาต่างกัน มีทัศนคติต่อโครงการพัฒนาคุณภาพชีวิตชาวเลต่างกัน 5. ชาวเลที่มี เพศ และระยะเวลาที่อาศัยในพื้นที่ต่างกัน มีส่วนร่วมในโครงการพัฒนาคุณภาพชีวิตชาวเลต่างกัน 6. ชาวเลเพศต่างกัน มีความคาดหวังต่อลักษณะพึงประสงค์ของนักพัฒนาชุมชนต่างกัน 7. ชาวเลเพศต่างกัน มีความคาดหวังต่อลักษณะโครงการพัฒนาชุมชนต่างกัน 8. ความรู้ของชาวเลเกี่ยวกับโครงการพัฒนาคุณภาพชีวิตชาวเลมีความสัมพันธ์กับทัศนคติต่อโครงการพัฒนาคุณภาพชีวิตชาวเล 9. ความรู้สึกของชาวเลเกี่ยวกับโครงการพัฒนาคุณภาพชีวิตชาวเลไม่มีความสัมพันธ์กับการมีส่วนร่วมในโครงการพัฒนาคุณภาพชีวิตชาวเล 10. ทัศนคติของชาวเลต่อโครงการพัฒนาคุณภาพชีวิตชาวเลมีความสัมพันธ์กับการมีส่วนร่วมในโครงการพัฒนาคุณภาพชีวิตชาวเล