การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาลักษณะการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติยา ภายใต้เกณฑ์ของสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา และเพื่อศึกษาลักษณะประเภทยาที่มีการทำผิดตามพระราชบัญญัติยา ภายใต้เกณฑ์ของสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาโดยใช้วิธีการวิจัยในเชิงปริมาณโดยเก็บข้อมูลจากคำขอโฆษณายาทางสื่อวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ ในปี พ.ศ.2538 และ พ.ศ.2539 และสัมภาษณ์คณะอนุกรรมการตรวจพิจารณาคำขอโฆษณายาซึ่งปฏิบัติงานในช่วงเวลาดังกล่าว ผลการวิจัยพบว่า 1. ลักษณะการกระทำผิดที่พบได้มากเรียงตามลำดับ5 อันดับแรกคือ โฆษณามีข้อความไม่ครบถ้วนตามเกณฑ์(ร้อยละ 42.48), ใช้ภาษารูปภาพไม่เหมาะสม (ร้อยละ 32.42),โฆษณาสรรพคุณยาเป็นเท็จเกินจริง (ร้อยละ 9.28), โฆษณาโดยแสดงอาการทุกข์ทรมาน (ร้อยละ 3.53) และโฆษณาโอ้อวดสรรพคุณยา (ร้อยละ 3.01) 2. ลักษณะประเภทยาที่มีการกระทำผิดพบมากเรียงตามลำดับ5 อันดับแรกคือ ยาใช้ภายนอก, เฉพาะที่ (ร้อยละ 15.43),ยาบำรุงวิตามิน (ร้อยละ 15.41), ยาลดไข้แก้ปวด (ร้อยละ 13.10),ยาทาคลายปวดเมื่อย (ร้อยละ 12.33) และยาแก้ไอชุ่มคอ (ร้อยละ 11.17) 3. การดำเนินงานตรวจพิจารณาคำขอโฆษณายาของคณะอนุกรรมการพบว่า ความหลากหลายในวิชาชีพ ทำให้เกื้อหนุนในการให้ข้อมูลเชิงวิชาการเฉพาะด้านประกอบการตัดสินใจได้ แต่การตัดสินใจของคณะอนุกรรมการก็ขึ้นอยู่กับองค์ประชุมในแต่ละครั้ง นอกจากนี้ไม่ค่อยกล้าตัดสินใจเด็ดขาด เพราะห่วงภาพพจน์ และการมีความสัมพันธ์ส่วนตัวระหว่างผู้ประกอบธุรกิจกับอนุกรรมการบางคน