การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาว่าองค์กรของรัฐมีบทบาทในการส่งเสริมและพัฒนาอุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทยและ เพื่อศึกษากลไก และ เครื่องมือของรัฐที่มีผลต่อวงการภาพยนตร์ไทยสำหรับเสนอแนะเป็นแนวทางการส่งเสริมสนับสนุนและพัฒนาภาพยนตร์ไทยอย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น ผลการวิจัยปรากฎว่า พระราชบัญญัติภาพยนตร์ พุทธศักราช2473 เป็นเครื่องมือของรัฐที่ล้าสมัย ไม่เหมาะสมกับสภาวะการณ์ปัจจุบัน ที่กิจการภาพยนตร์ได้วิวัฒนาการทางด้านเทคโนโลยี และมีบทบาทสูงในสังคมข่าวสาร สมควรได้รับการแก้ไขปรับปรุงให้เป็นประโยชน์ในกิจการส่งเสริมอุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทยยิ่งขึ้น นอกจากนี้ยังพบว่า ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรี ว่าด้วยการส่งเสริมอุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทย พ.ศ. 2533 เป็นกลไกและเครื่องมือของรัฐที่อำนวยความสะดวกให้องค์กรของรัฐที่เกี่ยวข้องสามารถดำเนินการส่งเสริมสนับสนุนและพัฒนาอุตสาหกรรมภาพยนตร์เป็นอย่างดี แต่อย่างไรก็ดี ระเบียบดังกล่าวมีจุดอ่อนตรงที่กำหนดให้มีคณะกรรมการคณะหนึ่งเรียกว่า "คณะกรรมการส่งเสริมอุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทย"เรียกโดยย่อว่า "กสภ." ประกอบด้วยนายกรัฐมนตรีหรือรัฐมนตรีที่นายกรัฐมนตรีมอบหมายเป็นประธาน ซึ่งคณะกรรมการชุดดังกล่าวนี้ ต้องได้รับการแต่งตั้งจากนายกรัฐมนตรี ดังนั้นเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงคณะรัฐมนตรีเมื่อไร คณะกรรมการส่งเสริมอุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทย หรือ กสภ. ต้องถูกเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย ทำให้การดำเนินงานต้องหยุดชะงักไม่ต่อเนื่องกันอยู่เสมอ ถือว่าเป็นอุปสรรคในขณะเดียวกันด้วย สำหรับข้อเสนอแนะแนวทางแก้ไขแนวทางสำคัญ รัฐบาลควรกำหนดนโยบายภาพยนตร์ให้ชัดเจนและควรจัดให้มีหน่วยงาน หรือสำนักงานรับผิดชอบอย่างอิสระเป็นการเฉพาะ ไม่สมควรให้ขึ้นอยู่กับสำนักนายกรัฐมนตรี มิฉะนั้นจะเป็นอุปสรรคต่อการวางแผน และการดำเนินงานพัฒนาอุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทย