การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาเปรียบเทียบความคุ้มค่าของการบำบัดน้ำเสียเพื่อนำกลับมาใช้ใหม่ในอาคารระหว่างการกรองตรง การดูดติดผิว และการกรองด้วยแผ่นเยื่อกรอง ขอบเขตการวิจัยประกอบด้วยการทดลองในห้องปฏิบัติการการวิเคราะห์ทางเศรษฐศาสตร์ และการสำรวจความคิดเห็นของเจ้าของโครงการ ในการทดลองจะกรองน้ำเสียจากระบบบำบัดขั้นที่สองผ่านถังกรองที่แตกต่างกัน 3 ชนิด คือถังกรองตรง (ใช้ทรายขนาด0.5 มม. และแอนทราไซท์ขนาด 1.0 มม. เป็นสารกรอง) ถังดูดติดผิว (ใช้ถ่านกัมมันต์ขนาด 0.8 มม. เป็นสารกรอง) และถังกรองด้วยแผ่นเยื่อกรอง (ใช้เยื่อกรองแบบเส้นใยกลวงขนาด0.1 ไมครอน) ผลการทดลองพบว่า กระบวนการดูดติดผิวสามารถลดสี ซีโอดี แอมโมเนีย ไนเตรท และฟอสฟอรัส ได้ดีกว่าการกรองตรง และการกรองด้วยแผ่นเยื่อกรอง โดยมีประสิทธิภาพการกำจัดเท่ากับ 87.6, 65.8, 39.4, 9.7 และ 25.9% ตามลำดับสำหรับการกรองด้วยแผ่นเยื่อกรองสามารถกำจัดความขุ่นได้ถึง 85.0% เมื่อพิจารณาความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์พบว่า วิธีการบำบัดน้ำที่คุ้มทุนมากที่สุดคือการกรองตรง โดยใช้บำบัดน้ำเพื่อนำกลับมาใช้เป็นน้ำชดเชยในระบบปรับอากาศอาคารสำนักงานที่มีขนาดตั้งแต่ 50,000 ตารางเมตรขึ้นไป หรือมีอัตราการนำกลับมากกว่า 333 ลบ.ม./วัน จะให้อัตราผลตอบแทนการลงทุนไม่น้อยกว่า 11.5% ที่อัตราดอกเบี้ย 8.0% และคืนทุนในระยะเวลา 5 ปี 9 เดือนเสียค่าใช้จ่ายดำเนินงานและบำรุงรักษารายปีประมาณ 9.80 บาท/ลบ.ม. ซึ่งต่ำกว่าอัตราค่าน้ำประปาอยู่ 1.51 บาท/ลบ.ม. เมื่ออัตราค่าน้ำประปาเท่ากับ 11.31บาท/ลบ.ม. ส่วนที่อัตราดอกเบี้ย 15.0% การลงทุนจะคุ้มค่าเมื่อนำน้ำกลับมาใช้ในอัตราเฉลี่ยมากกว่า 667 ลบ.ม./วันซึ่งให้อัตราผลตอบแทนการลงทุนประมาณ 16.3% และคืนทุนประมาณ 4 ปี 9 เดือน จากการสำรวจ เพื่อสอบถามความคิดเห็นของผู้บริหารโครงการที่มีต่อการนำน้ำเสียกลับมาใช้ใหม่จำนวน 30 ตัวอย่างสรุปได้ว่า 80.0 % เห็นด้วยกับแนวทางการนำน้ำเสียกลับมาใช้ใหม่ และ 76.7% คิดว่ากิจกรรมที่ควรนำน้ำเสียมาใช้ได้แก่การใช้รดต้นไม้ โดย 56.7% ยอมรับระยะเวลาคืนทุนไม่เกิน 5 ปี