การทำให้สารกีดขวางช่องโซเดียมจากภายในเซลล์และอาหารเลี้ยงเชื้อแบคทีเรียทะเล Vibrio sp. สายพันธุ์ St-1-1 มีความบริสุทธิ์ โดยเปรียบเทียบวิธีการ 2 แบบ คือแบบที่ 1การใช้ผงถ่านกัมมันต์ดูดซับและคอลัมน์ไบโอเจล พี 2 และแบบที่ 2 การใช้คอลัมน์ไบโอเจล พี 2 และคอลัมน์ซีเอ็มเซฟาเด็กซ์ ซี 25 พบว่าขั้นตอนต่าง ๆ ในวิธีการทั้งสองแบบมีส่วนทำให้สารกีดขวางช่องโซเดียมมีความบริสุทธิ์ขึ้นและสูญเสียสารพิษปริมาณเล็กน้อยในแต่ละขั้นตอน อย่างไรก็ดีอนุพันธ์สารพิษที่ผ่านการทำให้บริสุทธิ์แล้วมีสมบัติเหมือนกัน จึงได้รวมเทคนิคทั้งสองแบบเข้าด้วยกัน ในการทำให้สารพิษจากเซลล์และอาหารเลี้ยงเชื้อมีความบริสุทธิ์พบว่าสารพิษจากเซลล์มีความบริสุทธิ์เพิ่มขึ้น 40.1 เท่าส่วนสารพิษจากอาหารเลี้ยงเชื้อมีความบริสุทธิ์เพิ่มขึ้น51.6 เท่า จากการทำอิเลคโตรโฟรีซีสพบว่าสารพิษจากทั้งสองส่วนประกอบด้วยอนุพันธุ์ GTx4 ค่าความเป็นพิษจำเพาะของสารพิษจากเซลล์เท่ากับ 0.3847 MU ต่อมก. และความเป็นพิษจำเพาะของสารพิษจากอาหารเลี้ยงเชื้อเท่ากับ 0.6455 MUต่อมก. ในการทดสอบความเสถียรของสารโดยเทียบกับสารมาตรฐานGTx4 พบว่าสารพิษจากแบคทีเรียสามารถทนความร้อน 100 องศาเซลเซียส เมื่อละลายอยู่ในสารละลายที่มีสถานะกรดด่างเท่ากับ 3 แต่จะสูญเสียสมบัติทันทีเมื่ออยู่ในสภาวะด่างความเสถียรของสารพิษจากแบคทีเรียต่ออุณหภูมิที่ 100 องศาเซลเซียส ในสภาวะกรดนี้เป็นสมบัติของสารในกลุ่มพิษอัมพาตจากหอย