การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อวิเคราะห์ผลของความหนาชิ้นทดสอบต่อ การทดสอบความต้านทานในการแตกร้าวภายใต้สภาวะความเครียดระนาบของท่อเหล็ก เอ เอส.เอ็ม.อี เอส.เอ -335 เกรด พี.22 และเพื่อประมาณค่าความต้านทานในการแตกร้าวภายใต้สภาวะความเครียดระนาบ K(,IC) กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาวิจัย ได้แก่ชิ้นทดสอบ CT จัดวางแนวราบ C-L เตรียมจากท่อไอดง ASME SA-335 เกรด P22 ของโรงไฟฟ้ากังหันไอน้ำตามข้อกำหนดต่าง ๆ ของมาตรฐาน ASTM E 399 โดยมีความหนาของชิ้นทดสอบน้อยกว่าที่มาตรฐานได้กำหนดไว้ ชิ้นทดสอบแบ่งเป็น 5 กลุ่มตามความหนา คือ15.00, 17.50, 20.00, 23.00 และ 25.40 mm และความกว้างของชิ้นทดสอบมีค่าคงที่เท่ากับ 50.80 mm เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือเครื่องทดสอบการแตกร้าวด้วยระบบไฮดรอลิค และการทดสอบทุกอย่างได้กระทำที่ อุณหภูมิห้อง ผลการวิจัยพบว่า 1. ความต้านทานในการแตกร้าว K(,Q) มีแนวโน้มลดลงเมื่อความหนาของชิ้นทดสอบเพิ่มขึ้นตามมาตรฐานของ ASTM E399 จะต้องใช้ชิ้นทดสอบที่มีความหนาอย่างน้อย 620 mm จึงจะได้ค่า K(,IC) ที่เชื่อถือได้ 2. จากมาตรฐานของ E813 ค่า J(,IC) ที่ได้จากการทดสอบ J-Integral ด้วยเทคนิควิธีการทดสอบด้วยชิ้นทดสอบหลายชิ้น ได้ J(,IC) เท่ากับ 162.70 kJ/m('2) และแปลงไปเป็น K(,IC) ได้เท่ากับ 183.80 MPa m('1 /2) และคำนวณความหนาอย่างน้อยของชิ้นทดสอบได้เท่ากับ 597 mm 3. เพราะว่าความสอดคล้องกันระหว่างค่าความหนาอย่างน้อยของชิ้น ทดสอบที่คำนวณได้จาก K(,IC) กับค่าที่ทำนายด้วยมาตรฐานของ E399 เป็นไปได้ ด้วยดี จึงเป็นไปได้ที่จะกำหนดให้แนวโน้มของความต้านทานในการแตกร้าว K(.Q) มีค่าลดลงเมื่อความหนาของชิ้นทดสอบเพิ่มขึ้นจนกระทั่งไป asymtote กับระดับของ K(,IC) ที่ความหนาอย่างน้อยของชิ้นทดสอบเท่ากับ 597 mm