การวิจัยกึ่งทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความรู้และเจตคติต่อการดูแลผู้ป่วยจิตเวชของนักศึกษาพยาบาลก่อนและหลังได้รับการสอนโดยใช้กรณีศึกษาและเปรียบเทียบความรู้และเจตคติต่อการดูแลผู้ป่วยจิตเวช ของนักศึกษาพยาบาลที่ได้รับการสอนโดยใช่กรณีศึกษากับนักศึกษาที่ได้รับการสอนตามปกติ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ชั้นปีที่ 3 ของวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีกรุงเทพ จำนวน 34 คนที่กำลังฝึกภาคปฏิบัติวิชาสุภาพจิตเวช 3 ที่โรงพยาบาลศรีธัญญา โดยแบ่งเป็น 2 กลุ่ม เท่ากับตามลำดับคะแนนเฉลี่ยเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มทดลองได้รับการสอนโดยใช้กรณีศึกษา ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการสอนตามปกติเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยซึ่งผู้วิจัยสร้างขึ้นเอง ประกอบด้วย แผนการใช้กรณีศึกษาในการสอน และวิดีทัศน์กรณีศึกษา แบบสอบความรู้ในการดูแลผู้ป่วยจิตเวช และแบบวัดเจตคติต่อผู้ป่วยและต่อการปฏิบัติการพยาบาลจิตเวช เครื่องมือทุกฉบับผ่านการตรวจสอบคุณภาพด้านความตรงตามเนื้อหาค่าความเที่ยงของแบบสอบความรู้และแบบเจตคติต่อผู้ป่วย และต่อการปฏิบัติการพยาบาลจิตเวช เท่ากับ .80,.81,.82 ตามลำดับ ข้อมูลที่รวบรวมได้นำมาวิเคราะห์ด้วยสถิติ ค่าเฉลี่ยค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ t-test ผลการวิจัยที่สำคัญสรุปได้ดังนี้ 1. ความรู้และเจตคติต่อการดูแลผู้ป่วยจิตเวชของนักศึกษาพยาบาลหลังได้รับการสอนโดยใช้กรณีศึกษาสูงกว่าได้รับการสอนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ความรู้และเจตคติต่อการดูแลผู้ป่วยจิตเวชของนักศึกษาพยาบาลที่ได้รับการสอนโดยใช้กรณีศึกษาสูงกว่าความรู้และเจตคติต่อการดูแลผู้ป่วยจิตเวชของนักศึกษาพยาบาลได้รับการสอนตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05