การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา เจตคติของนักการเมืองไทยต่อปัญหาเด็กถูกกระทำทารุณทางเพศ และศึกษาปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับเจตคติของนักการเมืองไทยต่อปัญหาเด็กถูกกระทำทารุณทางเพศ ซึ่งจำแนกตาม อายุสถานภาพสมรส เพศของบุตร ระดับการศึกษา ประสบการณ์ทางการเมืองตำแหน่งในพรรค และ ระดับความรู้เกี่ยวกับปัญหาเด็กุถูกกระทำทารุณทางเพศประชากรที่ทำการศึกษาคือ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่ผ่านการเลือกตั้งและดำรงตำแหน่งในรัฐสภาอยู่ในช่วงเวลาที่ผู้วิจัยทำการศึกษา คือ กรกฎาคม - ธันวาคม2537 จำนวน 360 คน โดยใช้เครื่องมือในการวิจัยนคือแบบสอบถามที่ผ่านการทดสอบความตรงและความเชื่อมั่นเก็บข้อมูลทางไปรษณีย์และได้รับการตอบกลับจำนวนทั้งสิ้น 183 ราย คิดเป็นร้อยละ 50.83 ผลการวิจัยมีดังนี้ 1. นักกการเมืองไทยส่วนใหญ่ มีความรู้เกี่ยวกับปัญหาเด็กถูกกระทำทารุณทางเพศอยู่ในระดับปานกลาง คิดเป็นร้อยละ 90.16 รองลงมาคือ นักการเมืองที่มีความรู้เกี่ยวกับปัญหาเด็กถูกกระทำทารุณทางเพศอยู่ในระดับสูง คิดเป็นร้อยละ 9.84 2. นักการเมืองมีเจตคติต่อปัญหาเด็กถูกกระทำทารุณทางเพศในทางบวกในระดับปานกลางและมีเจตคติต่อการแก้ปัญหาเด็กถูกกระทำทารุณทางเพศ การออกกฎหมายคุ้มครองเด็กและลงโทษผู้ที่กระทำทารุณทางเพศเด็กการออกกฎหมายเพื่อกำหนดบทบาทและหน้าที่ในการช่วยเหลือเด็กแก่บุคลากรที่เกี่ยวข้องและองค์กรที่เกี่ยวข้องในทางบวกระดับปานกลางทั้ง 3 ด้าน 3. เจตคติของนักการเมืองไทยต่อปัญหาเด็กถูกกระทำทารุณทางเพศแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 เมื่อจำแนกตามระดับการศึกษาระยะเวลาที่เป็นส.ส. และระดับความรู้ความเข้าใจต่อปัญหาเด็กถูกกระทำทารุณทางเพศ แต่ไม่แตกต่างกันทางสถิติ เมื่อจำแนกตามอายุ เพศ สถานภาพการสมรสเพศของบุตร และตำแหน่งในพรรค