การวิเคราะห์หาปริมาณของกรดอ่อนสองตัวที่ผสมกัน สามารถทำได้โดยการ ใช้โพเทนชิโอเมริกไทเทรชันด้วยเบสแก่ และหาปริมาตรที่จุดสมมูลของกรดอ่อนแต่ละตัวโดยใช้วิธีวิเคราะห์ความถดถอยแบบหลายตัวแปรเชิงเส้น ได้มีการปรับปรุงสม การที่ใช้ให้มีความถูกต้องมากขึ้นโดยใช้ค่าคงที่ของการแตกตัวของกรดซึ่งคำนวณได้ จากแอคติวิตี้ของไอออนต่าง ๆ (Ka('...)) แทนค่าคงที่ที่ได้จตากควาเข้มข้น(Ka) ความแม่นและความเทียงของผลลัพธ์ของปริมาตรที่จุดสมมูลขึ้นกับปัจจัยหลายประการดังนี้ 1) ความแตกต่างของค่าคงที่การแตกตัวของกรดทั้งสอง ((...) pKa) ซึ่งให้ผลแม่นยำถ้า (...)pKa อยู่ในช่วงระหว่าง 0.93 และ 5.02 ดังแสดงในการทดลองครั้งนี้ 2) อัตราส่วนความเข้นข้มเริ่มต้นของกรดทั้งสอง (X) ควรอยู่ในช่วงระหว่าง 0.1 และ 15 หรือในกรดผสมที่มีความชันของกราฟการไทเทรตไม่มากเกิน 1.90 3) ความเบี่ยงเบนมาตรฐานของการวัดความเป็นกรดด่าง และปริมาตรเบสที่ใช้ ซึ่งสัมพันธ์กับความชันของกราฟการไทเทรต เมื่อความชันของกราฟการไทเทรตมีค่ามากจะส่งผลให้ความเบี่ยงเบนมาตรฐานมีค่ามาก 4) ช่วงข้อมูลที่ใช้ในการแปลผล พบว่าวิธี B เป็นวิธีที่เหมาะสมที่สุดในการเลือกช่วงข้อมูลเนื่องจากไม่รวมค่าเบี่ยงเบนจาก Gran plots ของกรดเดี่ยวแต่ละตัว 5) การควบคุม Ionic stength ของสารละลายอย่างเคร่งครัดเป็นสิ่งที่จำเป็นและสำคัญ เนื่องจากส่งผลต่อค่า Liquid junction petential และทำให้เกิดความแปรปรวนในการหาค่าแอคติวิตี้ โดยเฉพาะอยา่งยิ่งในคู่กรดผสมที่อยู่ในรูปกรดที่แตกตัว และมีค่า X=15 พบว่ามีการเปลี่ยนแปลงของค่า Ionic strength จากเริ่มต้นประมาณ 0.15 เป็น 0.10 เมื่อการไทเทรตสิ้นสุด (เปลี่ยนประมาณ 50%) 6) สภาวะการทดลอง ต้องมีการควบคุมอย่างระมัดระวัง เช่นการเปลี่ยนแปลงของอุณภูมิ, การป้องกันการละลายของก๊าซคาร์บอนไดออกไชค์จากอากาศโดยการผ่านก๊าซไนโตรเจนเหนือสารละลายขณะไทเทรต, การปรับมาตรฐานของอิเลคโทรตก่อนการไทเทรตแต่ละครั้ง นอกเหนือจากนี้ได้ศึกษาทางทฤษฎีถึงความเที่ยงของการหาปริมาตรที่จุดสมมูลของกรดเดี่ยวแต่ละตัวในกรดอ่อนผสมโดยใช้วิธี Pointwise และพบว่าผลที่ได้จากการคำนวณทางทฤษฎีสอดคล้องเป็นอย่างดีมากกับผลที่ได้จากการทดลอง