เปลือกหุ้มเมล็ดชั้นนอกและชั้นติดกันที่แยกจากเมล็ดสุกที่แห้งของเทียนเกล็ด หอย(Plantago ovata Forsk) มีผู้รายงานว่ามีความหนืดและเป็นสารยึดติดที่เป็น เมือก ในการศึกษานี้ได้ประเมินคุณสมบัติการยึดเกาะสำหรับการเตรียมยาเม็ดเปรียบ เทียบกับสารช่วยยึดเกาะอื่นที่ใช้กันทั่วไป เช่น PVP K30, HPC type L,gelatin, corn starch และ Starch 1500 การศึกษาใช้สองวิธี สารช่วยยึด เกาะใช้ระดับ 0.5,1 และ 2% ของน้ำหนักแห้งสำหรับยาเม็ดพาราเซตามอล และ นิโคตินาไมด์ สำหรับการเตรียมโดยวิธี solution incorporation ส่วนการ เตรียมโดยวิธี dry incorporation จะใช้สารช่วยยึดเกาในปริมาณ 1, 2 และ 4% ของน้ำหนักแห้งของตำรับ คุณสมบัติช่วยยึดเกาะของสารต่างๆที่ใช้จะประเมิน จากคุณสมบัติทางกายภาพของแกรนูล (เช่น ขนาดและการกระจายขนาดของแกรนูล การไหล ความกร่อนของแกรนูล) และเม็ดยา (เช่น ความกร่อน การแตกกระจายตัว การละลายและค่าดัชนีการยึดเกาะ) จากผลการทดลองทดลองค่าดัชนีการยึดเกาะที่ได้จากตัวยาทั้งสองชนิด แสดงให้เห็นว่า เปลือกหุ้มเมล็ดเทียนเกล็ดหอยมีคุณสมบัติช่วยยึดเกาะดีกว่า corn starch และ Stanrch 1500 องศาเซลเซียส แต่ด้อยกว่า PVP K30, HPC typeL,gelatin ในกรณีวิธี dry incorporation เปลือกหุ้มเมล็ดเทียนเกล็ดหอยให้คุณสมบัติช่วยยึดเกาะดีกว่า Starch 1500 (ยกเว้น นิโคตินาไมด์ ที่ความเข้มข้นของสารช่วยยึดเกาะ 4% ของน้ำหนักแห้งของตำรับ ซึ่ง Starch 1500 ดีกว่า)แต่ด้อยกว่า PVP K30 จากการศึกษานี้ความเข้มข้นของเปลือกหุ้นเมล็ดเทียนเกล็ดหอยที่เหมาะสมจะใช้เป็นสารช่วยยึดเกาะที่มีประสิทธิภาพสำหรับทั้งสองวิธีกับยาทั้งสองชนิด ประมาณ 2% ของน้ำหนักแห้งของตำรับ นอกจากนี้ในกรณีของพารา เซตามอล แกรนูล และยาเม็ด พาราเซตามอล พบว่า การเตรียมโดยวิธี solutionincorporation จะให้ค่าดัชนีการยึดเกาะ สูงกว่าการเตรียมโดย วิธี dry incorporation ยิ่งกว่านั้น นิโคตินาไมด์แกรนูล และยาเม็ดนิโคตินาไมด์ ซึ่งเตรียมโดยทั้งสองวิธี จะให้ผลที่ใกล้เคียงกัน