การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมาย เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความใกล้ชิดชุมชนกับการเลือกใช้คำศัพท์ของผู้พูดภาษาลาวครั่งตามปัจจัยทางสังคม อันได้แก่ อายุและการศึกษา ผู้วิจัยแบ่งกลุ่มอายุของผู้พูดออกเป็น 3 กลุ่มคือ กลุ่มอายุ 15-25 ปี, กลุ่มอายุ 30-40 ปี และกลุ่มอายุ 45-55 ปี ส่วนการศึกษาแบ่งเป็น 3 ระดับคือ การศึกษาต่ำกว่าป.5, การศึกษา ป.5-ม.3 และการศึกษา ม.ปลาย ข้อมูลที่ใช้ในการศึกษาวิจัยได้จากการสัมภาษณ์ผู้บอกภาษาเกี่ยวกับความใกล้ชิดชุมชน และคำศัพท์ลาวครั้งจำนวน 34 หน่วยอรรถที่คัดเลือกจากงานวิจัยที่มีผู้ศึกษาไว้แล้ว ผลการวิจัยพบว่า อายุและการศึกษาของผู้พูดต่างก็มีความสัมพันธ์กับความใกล้ชิดชุมชนและการเลือกใช้ศัพท์ แต่สำหรับความใกล้ชิดชุมชนอายุมีอิทธิพลมากกว่าการศึกษา กล่าวคือผู้ที่มีอายุมากจะใกล้ชิดชุมชนมากกว่าผู้ที่มีอายุน้อยไม่ว่าจะมีการศึกษาระดับใด ในทางตรงกันข้ามสำหรับการเลือกใช้ศัพท์พบว่าการศึกษามีอิทธิพลมากกว่าอายุ กล่าวคือผู้ที่มีการศึกษาต่ำจะเลือกใช้คำศัพท์ลาวครั่งมากกว่าผู้ที่มีการศึกษาสูงเสมอ ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างความใกล้ชิดชุมกับการเลือกใช้คำศัพท์สามารถสรุปได้ว่าผู้พูดที่ใกล้ชิดชุนชนจะเลือกใช้คำศัพท์ลาวครั่งมากกว่าผู้ที่ไม่ใกล้ชิดชุมชนเสมอ กล่าวคือเมื่อผู้พูดมีความใกล้ชิดชุมชนก็สามารถที่จะทำนายได้ว่ามีความสัมพันธ์กับการใช้ภาษาท้องถิ่นด้วย เกี่ยวกับการเลือกใช้คำศัพท์ลาวครั่งและคำศัพท์ที่ยืมมาจากภาษาไทยมาตรฐาน พบว่าในปัจจุบันมีการใช้คำศัพท์ลาวครั่งน้อยกว่าคำศัพท์ไทยมาตรฐาน ซึ่งจะพบมากในกลุ่มของคนรุ่นใหม่ที่ได้รับอิทธิพลทางด้านการศึกษาการใช้ภาษาของคนในชุมชนนี้กำลังอยู่ในระหว่างการเปลี่ยนแปลง ดังจะเห็นได้จากการใช้คำศัพท์ลาวครั่งน้อยลงและใช้คำศัพท์ไทยมาตรฐานมากขึ้นตามลำดับอายุ ซึ่งสันนิษฐานได้ว่าต่อไปในอนาคตคำศัพท์ลาวครั่งอาจสูญหายไปและไม่พบการใชภาษาลาวครั่งในการติดต่อสื่อสารกัน