วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งที่จะประมวลภาพลักษณ์สังคมเมืองตามที่ปรากฎในเรื่องสั้นไทย ระหว่าง พ.ศ. 2534 - 2536 และพิจารณาทัศนะของผู้เขียนที่มีต่อสังคมเมืองในด้านการเจริญเติบโต ความเปลี่ยนแปลงของสังคมและวิถีชีวิตของผู้คนในเมือง ผลการวิจัยสรุปได้ว่าภาพลักษณ์สังคมเมืองที่ปรากฎในเรื่องสั้นไทยร่วมสมัยระหว่าง พ.ศ. 2534 - 2536 เป็นภาพลักษณ์ในเชิงลบทุกด้านอันได้แก่ลักษณะทางกายภาพ ลักษณะทางสังคมและวัฒนธรรม วิถีชีวิตของผู้คนสภาพจิตใจ และสภาพปัญหาต่าง ๆ ในสังคมเมือง สังคมเมืองเป็นสังคมที่ไม่น่าอยู่ เพราะมีสภาพแวดล้อมที่แออัดไปด้วยตึกรามบ้านช่อง มีความแห้งแล้งและเสื่อมโทรมวิถีชีวิตของคนในสังคมเมืองเต็มไปด้วยการแก่งแย่งแข่งขัน ทำให้จิตใจคนเกิดความตึงเครียด ไร้ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และในบางขณะก็ทำให้คนเกิดความรู้สึกแปลกแยกต่อสังคม นอกจากนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเมืองและชนบทยังมีลักษณะที่ไม่เท่าเทียม กล่าวคือ เมืองใช้ความเป็นศูนย์กลางดูดซับทรัพยากรจากชนบทเข้ามาพัฒนาเมืองอยู่ฝ่ายเดียวความเป็นศูนย์กลางทำให้คนอพยพเข้าเมืองเป็นจำนวนมากในเมืองจึงเต็มไปด้วยปัญหาสังคมมากมาย โดยเฉพาะปัญหาอาชญากรรมและปัญหาโสเภณี ปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อการนำเสนอภาพลักษณ์สังคมเมืองให้เป็นภาพลักษณ์ในเชิงลบคือทัศนะของผู้เขียน ผู้เขียนเรื่องสั้นมีทัศนะที่ชื่นชมธรรมชาติและให้ความสำคัญกับคุณค่าทางจิตใจ ผู้เขียนเห็นว่าชนบทคือสังคมในอุดมคติ รวมทั้งมีมุมมองเชิงสังคมนิยมที่ต่อต้านวิถีชีวิตในสังคมทุนนิยมสังคมเมืองมีลักษณะตรงกันข้ามกับสังคมในอุดมคติของผู้เขียนทุกประการผู้เขียนจึงเสนอภาพลักษณ์สังคมเมืองในเชิงลบทุกด้าน