การศึกษาฤทธิ์และพิษในหนูถีบจักรของ(เอ็น-ไฮดรอกซีเม็ทธิล)-2-โพรพิลเพ็นทามายด์(เอชเอ็มวี) ซึ่งเป็นอยู่พันธ์ใหม่ของการดวาลโปรอิคพบว่าเอชเอ็มวีที่ให้ทางช่องท้องหรือทางปากสามารถต้านการชักที่ถูกเหนี่ยวนำให้เกิดด้วยกระแสไฟฟ้า และสารเพนทิลีนเตตราซอล แต่ไม่สามารถต้านการชักจากสารไป คุคูลลินและ สารสตริคนิน อนุพันธ์ใหม่นี้มีฤทธิ์ต้านชักดีกว่ากรดวาลโปรอิค ทั้งในด้านความเร็วและ ความแรงของการออกฤทธิ์ โดยออกฤทธิ์ได้สูงสุดเมื่อเวลาประมาณ 15 นาที ในขณะที่กรดวาลโปรอิคต้องใช้เวลาประมาณ30 นาที ขนาดของสารที่ด้านชักได้ในสัตว์ทดลองจำนวนครึ่งหนึ่ง(ED(,50)ของกรดวาลโปรอิคและเอชเอ็มวีเมื่อให้โดยทางปาก จะมีค่าสูงกว่าค่า ED(,50)ของสารเดียวกัน ที่ให้โดยการฉีดเข้าช่องท้องประมาณ 2 เท่า ในหนูถีบจักรซึ่งถูกเหนี่ยวนำให้ชักด้วย กระแสไฟฟ้าพบว่าค่า ED(,50)ของเอชเอ็มวีและกรดวาลดปรอิคที่ให้ทางช่องท้อง คือ 77 และ 214 มก./กก.ในขณะที่ค่าED(,50) ของการต้านชักจากสารเพนทิลีนเตตราซอล คือ 35 และ 108มก./กก. ตามลำดับ แสดงว่าเอชเอ็มวีมีความแรงในการต้านชักสูงกว่ากรดวาลโปรอิคประมาณ 3 เท่า เมื่อพิจารณาถึงขนาดของสารที่ทำให้สัตว์ทดลองจำนวนครึ่งหนึ่งตาย (LD(,50) พบว่าแม้เอชเอ็มวีและกรดวาลโปรอิคจะมีค่าดังกล่าว ใกล้เคียงกัน (722 และ 717 มก./กก. สำหรับเอชเอ็มวีและกรดวาลโปรอิค ตามลำดับ) แต่เอชเอ็มวีจะมีค่าขอบเขตความปลอดภัย(LD(,50)/ED(,50) สูงกว่า กรดวาลโปรอิคประมาณ 3 เท่า จากการศึกษาฤทธิ์อันไม่พึงประสงค์ พบว่าเอชเอ็มวีในขนาดED(,50) (35,75 มก./กก.) ไม่มีผลกดการเคลื่อนไหวของหนูถีบจักรเมื่อประเมินอาการพิษต่อระบบประสาทส่วนกลางและการทำงานประสานกันของกล้ามเนื้อลายโดยดูผลการเสริมฤทธิ์กับบารบิทูเตรและวิธีโรโตรอดพบว่าเอชเอ็มวีมีฤทธิ์อันไม่พึงประสงค์ต่อระบบดังกล่าวใกล้เคียงกับกรดวาลโปรอิค การศึกษานี้ แสดงให้เห็นว่าเอชเอ็มวีเป็นสารออกฤทธิ์ต้านชักที่มีประสิทธิภาพสูง ออกฤทธิ์ได้เร็ว ดูดซึมได้ดีจากระบบทางเดินอาหารเมื่อเปรียบเทียบกับตัวยาหลักคือกรดวาลโปรอิคแล้วพบว่าเอชเอ็มวีมีความแรงในการออกฤทธิ์และขอบเขต ความปลอดภัยสูงกว่าประมาณ 3 เท่า และในขนาดที่ให้ผลทางการรักษามีฤทธิ์อันไม่พึงประสงค์ต่อระบบประสาทส่วนกลางค่อนข้างต่ำ น่าที่จะมีการศึกษาเพื่อพัฒนาเป็นยาต้านชักต่อไป อนึ่งจากการที่เอชเอ็มวีในขนาด ED(,50)(75 มก./กก.) ไม่มีผลเพิ่มปริมาณกรดแกมม่าอะมิโนบิวทิลริคในเปลือกสมองของหนูขาว แต่จะเพิ่มขึ้นต่อเมื่อได้รับเอชเอ็มวีขนาด 150 มก./กก. หรือกรดวาลโปรอิคขนาด 200,400 มก./กก. แสดงว่ากลไกลหลีกในการออกฤทธิ์ต้านชักของเอชเอ็มวีน่าจะเป็นกลไกอื่นๆ นอกเหนือจากการเพิ่มปริมาณกรดแกมม่าอะมิโนบิวทิลริค