การศึกษาเรื่องนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อจะตอบคำถามที่ว่า "พรรคการเมืองไทยคืออะไร" และ "มีปัจจัยอะไรบ้างที่ทำให้พรรคการเมืองไทยมีรูปแบบเช่นนั้น" การศึกษาจึงเน้นพิจารณา ประเด็นของการก่อเกิดพรรคและการเปลี่ยนแปลงของพรรคการเมืองโดยเฉพาะอย่างยิ่งใน ช่วงเวลา23 ปี ระหว่างปี พ.ศ. 2512 - 2534 ซึ่งเป็นช่วงที่มีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2511 จนถึงช่วงที่พรรคได้ยุติบทบาททางการเมืองไประยะหนึ่ง จากสาเหตุของการรัฐประหาร และนอกจากนั้นยังได้เน้นศึกษาพรรคการเมือง 3 พรรค ที่มีบทบาททางการเมืองอย่างสำคัญในช่วงเวลาดังกล่าวนี้ด้วย คือ พรรคประชาธิปัตย์ พรรคกิจสังคมและพรรคชาติไทย ประเด็นสำคัญของสมมติฐานในการศึกษาก็คือ พรรคการเมืองเป็นองค์กรทางการเมืองของคนกลุ่มเล็กไม่กี่คน (core group)โดยมีผู้นำที่มีอำนาจมากที่สุดคนหนึ่งเป็นศูนย์กลางขององค์กรพรรคนอกจากผู้นำแล้วก็มีกลุ่มคนที่อยู่ใกล้ชิดกับผู้นำกลุ่มหนึ่ง เป็นองค์ประกอบสำคัญและมีปัจจัยทางการ "เงิน" เป็นปัจจัยสนับสนุนในการดำเนินงานทางการเมืองของพรรคโดยเฉพาะอย่างยิ่งคือ การรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งก่อนที่จะผ่านเข้าไปมีส่วนร่วมในการจัดตั้งรัฐบาล ผลการศึกษาได้ค้นพบว่า พรรคการเมืองไทยก่อตั้งขึ้นด้วยคนกลุ่มเล็ก ๆ เพียงไม่กี่คนโดยส่วนใหญ่เป็นนักการเมืองที่มีหรือเคยมีบทบาทอยู่ในรัฐสภา และคนเหล่านั้นมีความสนิทสนมรู้จักกันเป็นการส่วนตัวในฐานะใดฐานะหนึ่ง "พวก" (cliques or factions) เดียวกันมีความใกล้ชิดกัน โดยตกลงกันยกย่องให้ผู้นำพวกคนหนึ่งขึ้นดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคการรวมพวกกันก็เพื่อมุ่งหวังจะจัดหาสมาชิกลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งทั่วไปที่มีขึ้นในแต่ละครั้ง เหตุนี้จึงต้องมีการ "ดึงพวก"อื่นเข้ามาร่วม โดยเฉพาะอย่างยิ่งอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร นักธุรกิจและผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นต่าง ๆ หลังการเลือกตั้งพรรคที่ได้รับเลือกตั้งจำนวนมากจากผลสำเร็จในการดึงพวก และรวมพวก ก็มักจะประสบพรรคไม่สามารถประสานประโยชน์ได้แล้ว พรรคเหล่านี้ส่วนใหญ่จะเกิดปัญหาการแยกพวก และทำให้เกิดกระบวนการดึงพวก รวมพวก และแยกพวกขึ้นและกลายเป็นวัฎจักรของระบบพรรคการเมืองไทย ซึ่งกล่าวได้อีกนัยหนึ่งก็คือ "ระบบพวก" นั่นเอง