วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาแนวความคิดทางการเมืองและการปกครองที่ปรากฎตามหลักธรรมในพระไตรปิฎกเอกสารที่กล่าวตีความในพระไตรปิฎกและความคิดนักวิชาการในเรื่องการปกครองที่ดี คุณสมบัติของผู้ปกครองที่ดีและวิธีการที่จะทำให้บ้านเมืองมีความสุขความเจริญด้านตามหลักพุทธศาสนารวมทั้งหวังว่าการศึกษานี้จะช่วยเผยแพร่หลักธรรมในพระพุทธศาสนาที่จะนำมาใช้ในทางการเมืองการปกครอง เพื่อเป็นหลักเกณฑ์ในการพิจารณาระบบการเมืองการปกครองที่ดี การสรรหาผู้ปกครองที่ดีและวิธีการปกครองที่ดีตามหลักพุทธศาสนา ผลจากการศึกษา ปรากฎว่าระบอบการเมืองการปกครองที่ดีนั้นในพระไตรปิฎกได้กำหนดว่าจะต้องมีรูปแบบประการใด หากแต่ให้นำหลักธรรมาธิปไตย หรือการใช้หลักธรรมเป็นแม่บท เช่นเดียวกับรัฐธรรมนูญนั่นเอง ซึ่งหลักธรรมาธิปไตยมีพื้นฐานจาก "โพธิปักขิยธรรม"โดยในพุทธกาลก็นำหลักธรรมดังกล่าวมาใช้กับรูปแบบการปกครองที่มีอยู่ในขณะนั้นทั้งสองรูปแบบ คือการปกครองแบบสาธารณรัฐใช้หลัก"อปริหานิยธรรม" และการปกครองแบบราชาธิปไตย ใช้ในหลัก"ทศพิธราชธรรม" และ "จักกวัติวัตร" เป็นสำคัญ ส่วนผู้ปกครองที่ดีและทรงคุณธรรมจะเป็นผู้มีลักษณะของมหาปุริสลักษณะครบทั้ง 32 ประการ นับเป็นนักปกครองทีทรงคุณธรรมอย่างดีที่สุดและนักปกครองจะต้องเป็นสัตบุรุษปฏิบัติธรรมตามฐานะแห่งตน เช่นธรรมของผู้ปกครอง ธรรมของสมาชิกในสังคม เป็นต้น ส่วนสุดท้าย คือ วิธีการปกครองที่จะทำให้บ้านเมืองมีความสุขความเจริญนั้นในสังคมจะต้องมีการถือธรรมโดยมีศีล 5 เป็นพื้นฐานมีฆารวาสธรรม และ หลักธรรมทางเศรษฐกิจ คือทิฏฐธัมมิกัตถสังวัตตนิกธรรมเป็นต้น และที่สำคัญจะต้องจัดการให้สังคมได้รับความรู้ความเข้าใจและปฏิบัติธรรมอย่างจริงจังสม่ำเสมอทั้งในหลักสูตรการเรียนการสอนของนักเรียนนักศึกษา และโดยธรรมเทศนาจากพระสงฆ์ เพื่อให้เข้าถึงการนำหลักพุทธธรรมมาใช้ประโยชน์อย่างจริงจังในทางการเมืองการปกครอง