ในการศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อต้องการทราบว่าเหตุใดนักวิชาการซึ่งเป็นผู้มีความรู้ความสามารถและมีอุดมการณ์ที่จะได้รับใช้ประชาชนน แต่ไม่ได้รับการสนับสนุนจากประชาชนให้เป็นผู้แทนราษฎรโดยตั้งสมมติฐานตามวัตถุประสงค์การศึกษาดังนี้ 1. ประชาชนไม่นิยมเลือกนักวิชาการมาเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเนื่องจากกลยุทธ์ที่ใช้ในการหาเสียงของนักวิชาการ ไม่ได้ตอบสนองความต้องการที่เป็นผลประโยชน์ใกล้ตัวของประชาชน 2. ความรู้ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของนักวิชาการไม่ได้เป็นปัจจัยในการตัดสินใจเลือกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประชาชน 3. นักวิชาการไม่มีความผูกพันอย่างต่อเนื่อง และไม่ได้ให้ผลประโยชน์ตอบแทนเป็นการแลกเปลี่ยนกับประชาชนในเขตพื้นที่ ผู้วิจัยได้ทำการศึกษาจากเอกสารที่เกี่ยวข้อง และเก็บรวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์นักวิชาการ และแจกแบบสอบถามไปยังประชาชนในเขตเลือกตั้งที่ 2 กรุงเทพมหานคร จำนวน 481 คน ผลการศึกษาเพื่อทดสอบสมมติฐานสามารถสรุปได้ดังนี้ 1. เราสามารถยืนยันสมมติฐานข้อ 1 ว่า การหาเสียงของนักวิชาการไม่ได้ตอบสนองความต้องการที่เป็นผลประโยชน์ใกล้ตัวของประชาชน โดยผลประโยชน์ดังกล่าวเป็นการช่วยเหลือเรื่องเดือดร้อนทั่วไปไม่ใช่เงินหรือสิ่งของ 2. เราสามารถยืนยันสมมติฐานข้อ 2 ว่า ความรู้เป็นปัจจัยสำคัญในการตัดสินใจเลือกสมาชิกผู้แทนราษฎร แต่เป็นความรู้ของผู้สมัครอาชีพใดก็ได้ เพราะประชาชนไม่แน่ใจว่าความรู้ของนักวิชาการจะทำให้เป็นผู้แทนที่ดีได้ 3. เราสามารถยืนยันสมมติฐานข้อ 3 ว่า นักวิชาการไม่มีความผูกพันอย่างต่อเนื่องกับประชาชนแต่ไม่ใช่ในด้านการเสียง เนื่องจากความผูกพันอย่างต่อเนื่องนั้นไปเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ตอบแทนเป็นการแลกเปลี่ยนกับกลุ่มอิทธิพล และผลประโยชน์ในเขตพื้นที่นอกขอบเขตที่นักวิชาการจะยอมรับและกระทำได้