การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาและตีความบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติ ส่งเสริมการลงทุน พ.ศ. 2520 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติส่งเสริมการลงทุน (ฉบับที่ 2)พ.ศ. 2534 ในส่วนที่เกี่ยวกับความรับผิดเกี่ยวกับอากรขาเข้าของผู้ได้รับ การส่งเสริมการลงทุนสำหรับเครื่องจักร วัตถุดิบ หรือวัสดุจำเป็นที่ผู้ได้รับการส่ง เสริมการลงทุนนำเข้ามาในราชอาณาจักรโดยได้รับยกเว้นหรือลดหย่อนอากรขาเข้า ผลการวิจัยปรากฎว่าบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมการลงทุนฯ ในส่วน ดังกล่าวยังขาดความชัดเจนในหลายประเด็น ซึ่งการตีความบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมการลงทุนฯ ในประเด็นต่าง ๆ เหล่านั้น ผู้บังคับใช้กฎหมายนอกจากจะพิจารณาพระราชบัญญัติส่งเสริมการลงทุนฯ ซึ่งเป็นกฎหมายเฉพาะแล้ว ยังต้องพิจารณาถึงพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 และพระราชกำหนดพิกัดอัตรา ศุลกากร พ.ศ. 2530 (ในส่วนที่เกี่ยวข้อง) ซึ่งเป็นกฎหมายทั่วไปด้วย และผู้บังคับใช้กฎหมายจะตีความโดยพิจารณาเฉพาะแต่เนื้อความตามตัวบทกฎหมายแต่ เพียงอย่างเดียวมิได้ จะต้องตีความโดยคำนึงถึงเจตนารมณ์แห่งกฎหมายประกอบกันไปด้วย จึงจะได้ความหมายที่แท้จริงแห่งบทบัญญัติกฎหมายนั้น นอกจากนี้ผลการวิจัยยังพบว่า บทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมการลงทุนฯ บางมาตราไม่เหมาะสมที่จะนำมาใช้บังคับกับผู้ได้รับการส่งเสริมการลงทุนฯ เนื่องจากผลบังคับใช้ก่อให้เกิดความไม่เป็นธรรมต่อผู้ได้รับการส่งเสริมการลงทุน เช่น การลงโทษผู้ได้รับการส่งเสริมการลงทุนในกรณีฝ่าฝืนไม่ชำระอากรขาเข้า หรือการเพิกถอนสิทธิและประโยชน์กรณีผู้ได้รับการส่งเสริมการลงทุนขอรวมกิจการกับผู้อื่นหรือโอนกิจการให้แก่ผู้อื่น เป็นต้น ดังนั้นเพื่อแก้ไขปัญหาดังกล่าว สมควรจะต้องปรับปรุงแก้ไขบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมการลงทุนฯ ในส่วนที่ยังไม่ชัดเจนและไม่เหมาะสมดังกล่าวให้เกิดความชัดเจน เหมาะสม และเป็นธรรมต่อผู้ได้รับการส่งเสริมการลงทุนต่อไป