ในการศึกษาวิจัยเกี่ยวกับการบังคับโทษปรับในวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ ผู้เขียนได้ศึก ษาเฉพาะกรณีการนำวิธีการผ่อนชำระค่าปรับมาใช้ในการการบังคับโทษปรับ ประมวลกฎหมายอาญาของไทย มาตรา 29,30 ได้บัญญัติหลักเกณฑ์และขั้น ตอนของการบังคับโทษปรับเอาไว้ กล่าวคือ จำเลยต้องนำค่าปรับตามคำพิพากษามา ชำระต่อศาลภายในกำหนดเวลา 30 วันหากว่าจำเลยฝ่าฝืนไม่ชำระค่าปรับภายในกำหนดนั้น ก็จะต้องถูกยึดทรัพย์ หรือถูกกักขังแทนค่าปรับ ในทางปฏิบัติศาลจะไม่ใช้วิธีการยึดทรัพย์เพราะเป็นการยุ่งยากและสิ้นเปลืองค่าใช้จ่าย แต่จะกักขังแทนค่าปรับ เป็นคนยากจนไม่สามารถชำระค่าปรับได้ทันในกำหนดจะต้องถูกกักขังแทนค่าปรับซึ่งเป็นการไม่สอดคล้องตามความมุ่งหมายของคำพิพากษาที่ให้ลงโทษปรับ อีกทั้ง การกักขังแทนค่าปรับมีลักษณะคล้ายคลึง กับกาจำคุกระยะสั้นที่ความหมายส่วนหนึ่งของโทษปรับต้องการหลีกเลี่ยงอยู่ด้วย ในกรณีที่จำเลยเป็นคนยากจน เมื่อจำเลยต้องโทษปรับประมวลกฎหมายอาญาของไทยยังไม่มีบทบัญญัติให้อำนาจศาลในการใช้ดุลพินิจอนุญาตให้จำเลยผ่อนชำระค่าปรับไว้อย่างชัดเจนโดยตรง การบังคับโทษปรับศาลจึงอาศัยการดีความกฎหมายอนุญาตให้จำเลยผ่อนชำระค่าปรับ ในกฎหมายของต่างประเทศมีการกำหนดไว้ชัดเจนว่าในการบังคับโทษปรับ ศาลมีอำนาจใช้ดุลพินิจอนุญาตให้จำเลยผ่อนชำระค่าปรับโดยนำค่าปรับมาชำระต่อศาลเป็นงวด ๆ เมื่อได้พิจารณาถึง ลักษณะความร้ายแรงของความผิด ประวัติลักษณะนิสัยและฐานะทางเศรษฐกิจของจำเลยประกอบแล้ว ดังนั้นเพื่อให้ความเป็นธรรมกับจำเลยที่มีฐานะทางการเงินไม่ดีจะได้ไม่ต้องถูกกักขังแทนค่าปรับและป้องกันการเกิดปัญหาในการตีความที่อาจะมีความเห็นที่ต่างกันได้จึงควรที่จะมีการบัญญัติกฎหมายเพิ่มเติมให้ศาลมีอำนาจใช้ดุลพินิจอนุญาตให้จำเลยผ่อนชำระค่าปรับไว้ให้ชัดเจนตามแบบอย่างของต่างประเทศ