การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาถึงปัญหาที่สำคัญ 2 ประการ คือ(1) ศึกษาว่ารัฐธรรมนูญและกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ได้กำหนดขอบเขตให้การรับรองหรือคุ้มครองสิทธิในทรัพย์สินของประชาชนที่ถูกเวนคืน โดยกำหนดให้รัฐต้องใช้ประโยชน์ในอสังหาริมทรัพย์ที่เวนคืนมาให้สอดคล้องกับวัตถุประสงค์ตามบทบัญญัติของกฎหมายเพียงใด และหากมีการใช้อสังหาริมทรัพย์ฝ่าฝืนวัตถุประสงค์ดังกล่าวจะมีผลประการใด (2) ศึกษาถึงสิทธิที่จะเรียกคืนอสังหาริมทรัพย์ของประชาชนผู้ถูกเวนคืนว่ามีสิทธิแค่ไหนเพียงใด ในการที่จะเรียกอสังหาริมทรัพย์ที่รัฐได้เวนคืนไปแล้วแต่มิได้ใช้ประโยชน์ตามวัตถุประสงค์ในการเวนคืนหรือมิได้ใช้ประโยชน์ภายในกำหนดเวลาตามที่ระบุไว้ในกฎหมาย หรือมีการใช้ประโยชน์ตามวัตถุประสงค์ แล้วแต่มีอสังหาริมทรัพย์บางส่วนเหลือจากการใช้ประโยชน์ ผลการวิจัยพบว่ารัฐได้กำหนดวัตถุประสงค์ในการใช้ประโยชน์อสังหา ริมทรัพย์ที่เวนคืนมาไว้ในกฎหมายต่าง ๆ หลายประเภท นอกจากนี้ยังพบว่ากฎหมายที่เกี่ยวข้องเหล่านี้ มีบทบัญญติที่ไม่สอดคล้องกันอย่างเป็นระบบทำให้มีข้อขัดข้องในการดำเนินการเพื่อเวนคืนอสังหาริมทรัพย์หลายประการสำหรับในเรื่องการใช้ประโยชน์ในอสังหารริมทรัพย์นั้น พบว่า ได้มีการใช้ประโยชน์ในอสังหาริมทรัยพ์ที่เวนคืนแตกต่างจากวัตถุประสงค์เดิมหลายประการซึ่งผู้ถูกเวนคืนสามารถโต้แย้ง การเวนคืนดังกล่าว และสามารถเรียกทรัพย์สินดังกล่าวคืนได้ สำหรับในเรื่องสิทธิในการเรียกคืนอสังหาริมทรัพย์ของผู้ถูกเวนคืนนั้นพบว่ามีแต่เพียงรัฐธรรมนูญเท่านั้นที่กำหนดหลักเกณฑ์ให้ผู้ถูกเวนคืนเรียกคืนอสังหาริมทรัพย์ ได้ในกรณีที่รัฐมิได้ใช้ประโยชน์ตามวัตถุประสงค์ภายในกำหนดเวลา แต่มิได้มีการตรากฎหมายลำดับรองออกมารองรับหลักเกณฑ์ของรัฐธรรมนูญดังนั้น การดำเนินการเพื่อให้เป็นตามสิทธิดังกล่าว จึงไม่อาจเกิดขึ้นได้ดังนั้น ผู้วิจัยจึงได้เสนอให้ปรับปรงุแก้ไขกฎหมายเพื่อให้สามารถแก้ไขข้อขัดข้องและปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น โดยนำแนวความคิดในกฎหมายสหรัฐอเมริกาอังกฤษ ฝรั่งเศส มาปรับใช้ตามความเหมาะสม