การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาวิเคราะห์กฎหมายไทยตลอดจนมาตร การต่าง ๆ ที่ใช้บังคับในปัจจุบันเพื่อใช้ควบคุมกำจัดผักตบชวาและไมยราบยักษ์จากการศึกษาเนื้อหาของกฎหมาย สามารถแยกพิจารณากฎหมายออกได้เป็น 2 ประ เภท คือ กฎหมายที่ใช้ในการควบคุมกำจัดวัชพืชชนิดร้ายแรงโดยตรงอันได้แก่ พระ ราชบัญญัติสำหรับกำจัดผักตบชวา พ.ศ. 2456 และ กฎหมายซึ่งใช้ในการควบคุมกำ จัดวัชพืชน้ำชนิดร้ายแรงโดยอ้อม ซึ่งประกอบไปด้วย ประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2499 พระราชบัญญัติรักษาคลอง ร.ศ 121 พระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2456 พระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457 พระราชบัญญัติชลประทานราษฎร์ พ.ศ. 2482 พระราชบัญญัติการชลประทานหลวง พ.ศ. 2485พระราชบัญญัติการประมง พ.ศ. 2490 พระราชบัญญัติกักพืช พ.ศ. 2507 พระราชบัญญัติรักษาคลองประปา พ.ศ. 2526 พระราชบัญญัติรักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมือง พ.ศ. 2535 พระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. 2535 พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติพ.ศ. 2535 และข้อกำหนดท้องถิ่น ผลจากการวิจัยพบว่า พระราชบัญญัติสำหรับกำจัดผักตบชวา พ.ศ. 2456มุ่งควบคุมและกำจัดเฉพาะผักตบชวาเท่านั้น ไม่ได้ครอบคลุมไปถึงไมยราบยักษ์ จึงนับ ว่าไม่เพียงพอ ส่วนกลุ่มกฎหมายที่ใช้ในการควบคุมโดยอ้อมนั้น พบว่ามีเนื้อหาสาระที่ นำมาตีความใช้กับการควบคุมและกำจัดทั้งผักตบชวาและไมยราบยักษ์ การจะดำเนินการตามมารตรการทางกฎหมายได้อย่างมีประสิทธิภาพนั้น สมควรที่จะใช้วิธีการการบัญญัติกฎหมายระดับรอง คือ ข้อกำหนดท้องถิ่นโดยอาศัยอำ นาจตามพระราชบัญญัติสุขาภิบาล พ.ศ. 2495 พระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496นอกจากนี้แล้ว การนำมาตรการทางเศรษฐศาสตร์เป็นมาตรการจูงใจและมาตรการลงโทษ รวมถึงมาตรการทางสังคมมาใช้จะเป็นการเสริมให้การบังคับใช้กฎหมายมีประสิทธิภาพมากขึ้นในการควบคุมและกำจัดวัชพืชน้ำชนิดร้ายแรงทั้ง2 ประเภท