ประชากรของประเทศส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมและบางส่วนประ กอบการเกี่ยวกับอุตสาหกรรมการเกษตร หรือประกอบธุรกิจเกี่ยวกับสินค้าเกษตรสินค้าเกษตรที่สำคัญได้แก่ ข้าวและยางพารา อย่างไรก็ตาม ปัญหาของสินค้าที่เกิดขึ้น คือ ราคาสินค้าดังกล่าวมีความผันผวนสูงทำให้เกิดความเสี่ยงทางด้านราคาแก่เกษตรกรและผู้ประกอบการอื่น ๆ แนวทางประการหนึ่งในการแก้ไขปัญหาดังกล่าวคือ การจัดระบบให้มีการวางแผนการผลิตและกำหนดราคาสินค้าล่วงหน้า เช่นการทำ สัญญาซื้อขายล่วงหน้าสำหรับสินค้าดังกล่าว ในปัจจุบันยังไม่มีกฎหมายเกี่ยวกับการซื้อ ขายสินค้าเกษตรล่วงหน้าที่เป็นระบบ นอกจากนี้การซื้อขายสินค้าเกษตรล่วงหน้าที่สำคัญสองประเภทคือ ข้าวและยางพารา ยังประสบปัญหาความชอบด้วยกฎหมายใน การซื้อขายข้าวล่วงหน้า ทั้งนี้ ตามประกาศกระทรวงเกษตราธิการ เรื่อง ห้ามตกข้าวแก่ชาวนา จ.ศ 1239 และพระราชบัญญัติการค้าข้าว พ.ศ. 2489 สำหรับ สินค้าข้าว และพระราชบัญญัติควบคุมยาง พ.ศ. 2481 สำหรับสินค้ายางพาราเป็น อุปสรรคต่อการพัฒนาการซื้อขายสินค้าล่วงหน้าทั้งสองประเภท จากการศึกษาพบว่าการแก้ไขกฎหมายทั้งสามฉบับไม่ก่อให้เกิดประโยชน์สูง สุดแก่การพัฒนาระบบการซื้อขายสินค้าเกษตรล่วงหน้าเพราะปัญหาทางกฎหมายใน การพัฒนาระบบการซื้อขายสินค้าเกษตรล่วงหน้ามิได้มีเพียงปัญหาความชอบด้วยกฎ หมายตามกฎหมายตามที่กล่าวมาข้างต้นแต่เพียงประการเดียว แต่ยังมีปัญหาการเข้า มามีบทบาทในระบบการซื้อขายสินค้าล่วงหน้าขององค์กรและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ตาง ๆ ตลอดจนประเด็นนิติสัมพันธ์ระหว่างคู่กรณีต่าง ๆ ดังนั้น จึงเห็นสมควรให้มี การตรากฎหมายเกี่ยวกับการซื้อขายสินค้าเกษตรล่วงหน้าทั้งระบบ โดยอาจมี โครงสร้างทางกฎหมายที่สำคัญ ดังนี้ คือ การจัดองค์กรที่ทำหน้าที่กำกับดูแลการประ กอบกิจการซื้อขายสินค้าล่วงหน้า องค์กรที่เกี่ยวข้องกับการซื้อขายสินค้าล่วงหน้า เช่น ตลาด สำนักหักบัญชี นายหน้า สมาคมเกี่ยวเนื่องกับธุรกิจซื้อขายสินค้าล่วงหน้า ตลอดจนการดำเนินงานของตลาดซื้อขายสินค้าล่วงหน้าการกระทำที่ไม่เป็นธรรมใน การซื้อขายสินค้าเกษตรล่วงหน้า เป็นต้น