นายกรัฐมนตรีเป็นผู้ที่มีความสำคัญต่อการปกครองในระบบรัฐสภา เพราะเป็น หัวหน้ารัฐบาล มีหน้าที่ควบคุมและรับผิดชอบการใช้อำนาจบริหาร จึงจำเป็นต้องกำ หนดอำนาจหน้าที่ของบุคคลดังกล่าวเพื่อให้สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อวิเคราะห์อำนาจหน้าที่ของนายกรัฐมนตรี ตามที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญ และพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ. 2534 ตลอดจนพระราชบัญญัติที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ ว่ามีอยู่อย่างไรและเหมาะสมแล้วหรือไม่ และนายกรัฐมนตรีมีบทบาทในการใช้อำนาจดังกล่าวนั้นอย่างไร นอกจากนั้น ยังได้วิเคราะห์โครงสร้างพรรคการเมืองและรูปแบบการใช้อำนาจบริหารภายใต้รัฐ บาลผสม ว่ามีส่วนทำให้การปฏิบัติหน้าที่ของนายกรัฐมนตรีมีประสิทธิภาพหรือไม่ ผลการวิจัยพบว่า บทบัญญัติเรื่องอำนาจหน้าที่ของนายกรัฐมนตรีมีอยู่มากมายกว้างขวาง และบางเรื่องยังไม่เหมาะสม ส่วนบทบาทการใช้อำนาจของนายกรัฐ มนตรีนั้น ขึ้นอยู่กับภาวะผู้นำของนายกรัฐมนตรี นอกจากนั้น พรรคการเมืองในปัจจุบัน มิได้ทำหน้าที่เป็นสถาบันหลักในการสร้างบุคลากรที่มีคุณภาพให้แก่สถาบันของรัฐ คือ รัฐบาลและรัฐสภาและการใช้อำนาจบริหารภายใต้รัฐบาลผสมเป็นการใช้วิธี การตกลงแบ่งปันตำแหน่งหน้าที่และความรับผิดชอบในทางการเมืองของแต่ละ พรรคออกจากกันโดยเด็ดขาด ทำให้นายกรัฐมนตรีมิได้อยู่ในฐานะ "ผู้นำ"ที่มีอำนาจตัดสินใจทางการเมืองได้อย่างแท้จริง แต่มีฐานะเป็นเพียงหัวหน้าพรรคการเมือง ที่มีเสียงมากที่สุดพรรคหนึ่งในบรรดาพรรคที่เข้าร่วมรัฐบาลด้วยกันเท่านั้น และใน สภาพเช่นนี้ส่งผลให้การปฏิบัติหน้าที่ของนายกรัฐมนตรีไม่มีประสิทธิภาพ สำหรับการแก้ไขปัญหาดังกล่าวนั้น อาจทำได้โดยการปรับปรุงกฎหมายเกี่ยว กับอำนาจที่ของนายกรัฐมนตรีให้เหมาะสม และใช้มาตรการทางกฎหมายสร้าวภาวะ "ผู้นำ" และความมั่นคงให้แก่นายกรัฐมนตรี เพื่อให้การปฏิบัติหน้าที่ของนายกรัฐมนตรีมีประสิทธิภาพสูงยิ่งขึ้น