การศึกษาวิจัยในเรื่องนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อหาหลักฐานในการพิจารณาเรื่องร้องทุกข์ที่เกี่ยวกับคณะกรรมการชี้ขาดข้อพิพาทที่ได้รับการจัดตั้งขึ้นตามกฎหมาย ซึ่งคำ วินิจฉัยของคณะกรรมการดังกล่าวอาจอุทธรณ์เฉพาะในปัญหาข้อกฎหมายต่อคณะ กรรมการวินิจฉัยร้องทุกข์ได้ ตามบทบัญญัติในมาตรา 7 (2) (ค) แห่งพระราชบัญญัติคณะกรรมการกฤษฎีกา พ.ศ. 2522 และจะได้ใช้เป็นแนวทางในการพิจาณาเรื่องร้องทุกข์ประเภทดังกล่าว ผลของการศึกษาวิจัยพบว่าการพิจารณาเรื่องร้องทุกข์ที่เกี่ยวกับคณะกรรม การชี้ขาดข้อพิพาทดังกล่าวข้างต้น คณะกรรมการวินิจฉัยร้องทุกข์มักจะพิจารณาวินิจฉัยไม่รับเรื่องร้องทุกข์ประเภทดังกล่าวไว้ พิจารณา โดยแนวิคำวินิจฉัยส่วนใหญ่ก็ไม่ได้มีการพิจารณาถึงเนื้อหาสาระของการใช้อำนาจของคณะกรรมการดังกล่าวว่า เป็น "นิติกรรมทางปกครอง" หรือ "นิติกรรมทางตุลาการ" ทำให้การวินิจฉัยเรื่องร้องทุกข์ที่เกี่ยวกับคณะกรรมการดังกล่าวไม่ตรงตามเจตนารมณ์ของบทบัญญัติมาตรา 7 (2) (ค) แห่งพระราชบัญญัติคณะกรรมการกฤษฎีกา พ.ศ. 2522 ซึ่งมุ่งประสงค์ที่จะให้คณะกรรมการวินิจฉัยร้องทุกข์เป็นองค์กรทึ่ควบคุม ความชอบด้วยกฎหมายของ "นิติกรรมทางตุลาการ" ของคณะกรรมการชี้ขาดข้อพิพาท ในลักษณะเดียวกับที่ สภาแห่งรัฐ (Conseil d'Etat) ซึ่งเป็นศาลปกครองสูงสุดของประเทศฝรั่งเศส พิจารณาอุทธรณ์เฉพาะในปัญหาข้อกฎหมาย(recours en cassation) ซึ่งคำวินิจฉัยของศาลปกครองผู้ชำนาญการเฉพาะด้านจึงมีความจำเป็นที่จะต้องแก้ไขปัญหาดังกล่าวเป็น 2 มาตรการโดยในมาตรการระยะสั้นนั้น สมควรตราพระราชกฤษฎีการะบุให้มีการอุทธรณ์คำวินิจฉัยของคณะกรรมการตามกฎหมายต่าง ๆ ต่อคณะกรรมการวินิจฉัยร้องทุกข์ได้ และมาตรการระยะยาวควรพัฒนาและปรับปรุงคณะกรรมการชี้ขาดข้อพิพาท (ทางปกครอง)ตามกฎหมายต่าง ๆ ให้มี "วิธีพิจารณาทั่วไป" เป็นแบบเดียวกัน และปรับปรุงระบบการสั่งการนายกรัฐมนตรีหรือคณะรัฐมนตรีตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบข้าราชการประเภทต่าง ๆ ให้ชัดเจนและเป็นมาตรฐานเดียวกัน