วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาถึงการบังคับตามสิทธิของเจ้าหนี้ที่มีบุริมสิทธิ ทางทะเลตามกฎหมายภายในและกฎหมายต่างประเทศ กฎหมายหลักที่เกี่ยวข้องของไทย คือ พระราชบัญญัติการจำนองเรือและบุริมสิทธิทางทะเล พ.ศ. 2537 และพระราชบัญญัติ การกักเรือ พ.ศ. 2534 เมื่อใช้บังคับร่วมกันอาจเป็นผลให้เกิดปัญหาแก่เจ้าหน้าที่มีบุ ริมสิทธิทางทะเล การศึกษาจะมุ่งเปรียบเทียบกับกฎหมายของประเทศ ระบบ Common Law ผลที่ได้จากการศึกษาวิเคราะห์พบว่ากฎหมายของประเทศระบบ Common Law ให้ความคุ้มครองตามสิทธิของเจ้าหน้าที่มีบุริมสิทธิทางทะเลได้เหมาะสมกว่ากล่าวคือ มีการกำหนดขอบเขตของทรัพย์ที่อยู่ภายใต้บุริมสิทธืทางทะเลซึ่งทำให้เจ้า หนี้ที่มีบุริมสิทธิทางทะเลมีโอกาสได้รับชำระหนี้จากทรัพย์อื่นนอกจากตัวเรือได้นอกจากนั้นในส่วนของการบังคับตามบุริมสิทธิทางทะเลมีกฎหมายรองรับที่ช่วยให้การใช้สิทธิของเจ้าหนี้ที่สามารถกระทำได้อย่างมีประสิทธิภาพ เช่นเจ้าหนี้ที่บุริมสิทธิทางทะเลอาจยื่นคำขอให้ศาลมีคำสั่งกักเรือโดยที่ตนไม่ต้องมีภูมิลำเนาในราชอาณาจักร หรือการขอกักเรือที่อยู่ภายใต้บุริมสิทธิทางทะเลได้แม้ว่าจะมีการโอนกรรมสิทธิ์ให้แก่บุคคลภายนอก และกรณีที่มีการขัดกันของกฎหมายสาระบัญญัติให้นำ กฎหมายของประเทศที่ศาลทำการพิจารณาคดี (Lex fori) มาใช้ในการพิจารณาพิพากษาคดี หลักเกณฑ์บางประการตามกฎหมายของประเทศระบบ Common Law สา มารถนำมาปรับใช้กับการบังคับตามสิทธิของเจ้าหน้าที่มีบุริมสิทธิทางทะเลตามกฎ หมายไทยได้ ตัวอย่างเช่นการปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยการกักเรือให้เจ้าหนี้ที่มีบุริม สิทธิทางทะเลขอให้ศาลสั่งกักเรือได้โดยไม่ต้องมีภูมิลำเนาในราชอาณาจักร หรือไม่ ว่าเรือที่อยู่ภายใต้บุริมสิทธิทางทะเลจะถูกโอนให้แก่บุคคลภายนอก นอกจากนั้นพระ ราชบัญญัติการจำนองเรือและบุริมสิทธิทางทะเล พ.ศ. 2537 ควรมีบทบัญญัติสำหรับ กรณีเกิดการขัดกันของกฎหมาย เมื่อต้องการบังคับตามบุริมสิทธิทางทะเล และท้าย สุดควรส่งเสริมมาตรการให้ความร่วมมือระหว่างประเทศในลักษณะของการปฏิบัติต่างตอบแทนเพื่อการยอมรับและปฏิบัติตามคำพิพากษาของศาลไทย