งานวิจัยเรื่องนี้ได้ตรวจวัดอัตราการใช้ออกซิเจนของจุลชีพในดินตะกอนเพื่อศึกษาความเป็นไปได้ในการใช้เป็นเครื่องชี้บอกภาวะมลพิษอันเนื่องมาจากการปนเปื้อนของสารอินทรีย์ในแหล่งน้ำ โดยศึกษาปัจจัยคุณภาพน้ำและคุณภาพดินตะกอนที่เกี่ยวข้องเพื่อให้ทราบสภาพที่แท้จริงประกอบกัน และเปรียบเทียบความสัมพันธ์กับอัตราการใช้ออกซิเจนของจุลชีพในดินตะกอน ได้เลือกเก็บตัวอย่างบริเวณชายฝั่งทะเลตะวันออกของอ่าวไทย จำนวน 10 สถานี ตลอดระยะเวลา 1 รอบปี ตั้งแต่เดือนสิงหาคม 2537 ถึงเดือนมิถุนายน 2538 ผลการศึกษาพบว่า ค่าอัตราการใช้ออกซิเจนของจุลชีพในดินตะกอนของสถานีต่าง ๆ อยู่ในช่วง 0.0389-0.1418 มิลลิกรัม ออกซิเจน/กรัมน้ำหนักเปียก ดินตะกอน/วัน โดยสามารถจัดเรียงตามลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อยได้ดังนี้คือ สถานีศรีราชา ชลบุรี ระยอง เกาะสีชัง บ้านเพ พัทยา แหลมฉบังบางเสร่ บางแสน และมาบตาพุด โดยแต่ละสถานีมีค่าอยู่ในช่วง 0.0945-0.1418,0.1009-0.1393,0.0850-0.1253,0.0648-0.1333,0.0602-0.1039,0.0621-0.0549-0.0837,0.0511-0.0514-0.0766 และ 0.0389-0.0609 มิลลิกรัม ออกซิเจน/กรัม น้ำหนักเปียก ดินตะกอน/วัน ตามลำดับ และการวิเคราะห์ความ แปรปรวนทางสถิติ พบว่า ค่าที่ได้มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางสถิติ (p<0.01) ระหว่างสถานีเก็บตัวอย่าง แต่ไม่มีความแตกต่าง (p>0.05) ในแต่ละ ช่วงเดือนที่เก็บตัวอย่าง การศึกษาความสัมพันธ์ของอัตราการใช้ออกซิเจนของจุลชีพในดินตะกอน กับปัจจัยคุณภาพน้ำและคุณภาพดินตะกอนที่เกี่ยวข้อง พบว่า อัตราการใช้ออกซิเจนของจุลชีพในดินตะกอน มีความสัมพันธ์โดยตรงกับค่าบีโอดีและปริมาณซัลไฟด์ในน้ำรวมถึงปริมาณสารอินทรีย์ และปริมาณแบคทีเรียในตะกอน โดยสัมพันธ์ในทางกลับกันกับปริมาณออกซิเจนที่ละลายในน้ำและความเป็นกรด-ด่างของน้ำแต่ไม่มีความสัมพันธ์กับขนาดดินตะกอนและความเค็มของน้ำ จากลักษณะดังกล่าวทำให้สามารถตัดสินใจได้ว่า มีความเป็นไปได้มากในที่จะใช้อัตราการใช้ออกซิเจนของจุลชีพในดินตะกอนเป็นเครื่องชี้บอกภาวะมลพิษของแหล่งน้ำอันเนื่องมาจากการปนเปื้อนของสารอินทรีย์ โดยบริเวณที่มีค่าสูงแสดงถึงมีการปนเปื้อนของสารมลพิษมาก และเกิดการย่อยสลายของสารอินทรีย์โดยจุลชีพต่าง ๆ สูงมีโอกาสเกิดมลพิษทางน้ำที่รุนแรงกว่าบริเวณที่มีค่าต่ำ