หินทรายแดงภูทอก บริเวณเขาภูทอกและภูวัว จังหวัดหนองคาย ซึ่งโผล่ เฉพาะบนพื้นที่ที่เป็นเขามีการวางตัวของชั้นหินตามแนวโครงสร้างตะวันตกเฉียง เหนือ-ตะวันออกเฉียงใต้ และถูกกำกับด้วยรอยเลื่อนในแนวเดียวกัน ประกอบไปด้วย หินทรายสอนชนิดคือ หินทรายเนื้อหยาบปานกลางน้ำตาลอมแดงชั้นหนาที่มีการวางชั้น เฉียงระดับขนาดใหญ่ แทรกสลับไปกับหินทรายเนื้อละเอียดมากถึงขนาดทรายแป้งเนื้อปูนสีแดงอมน้ำตาลแกมม่วงที่มีโครงสร้างลอนคลื่น (wavy structure) ความหนารวมของหมวดหินภูทอกในพื้นที่ประมาณ 205 เมตร ผลการศึกษาจากตัวอย่างที่เก็บอย่างมีทิศทางเฉพาะด้วยเครื่องเจาะขนาด เล็กอย่างต่อเนื่องของสอง section จากเขาทั้งสองลูกและวัดค่าทิศทางสนามแม่เหล็กที่แฝงในหินด้วยเครื่องแมกนีโตมิเตอร์ชนิดหมุนแสดงผลเป็นตัวเลข พบว่าสภาพแม่เหล็กทุติยภูมิจะถูกทำลายจนหมดเมื่อเผาที่อุณหภูมิ 350-500 องศาเซลเซียสหรืออาจถึง 650 องศาเซลเซียส การลำดับชั้นสนามแม่เหล็กบรรพกาลซึ่งได้จากข้อมูลตัวอย่างหิน 351 ตัว อย่าง ย่อยประกอบไปด้วยการสลับกันขั้วแม่เหล็กแบบปกติ 7 ครั้งและแบบย้อนกลับ 7 ครั้ง และสามารถเทียบกับมาตราฐานการกลับทิศทางของสนามแม่เหล็กโลก ได้ อายุอยู่ในช่วงครีเตเชียสตอนต้น หรือระหว่าง Valanginuan ถึง Hauterivian VGP (Virtual Geomagnetic Pole) ของหินทรายภูทอกในพื้นที่ศึกษาซึ่ง ได้ข้อมูลจาก 225 ตัวอย่างย่อยที่เชื่อถือได้ว่าเฉลี่ย 61.9('o)N,189.9('o)E (K = 1006.0,A95 = 1.8 )ซึ่งใกล้เคียงกับ VGP ของกลุ่มหินโคราช แสดงให้ เห็นว่าในช่วงเวลาก่อนที่หินภูทอกจะสะสมตัวจนกระทั้งสะสมตัวแล้ว (ที่เส้นรุ่ง เหนือประมาณ 17.8('o)('+)(,-)1.2('o) บนแผ่นจุลทวีปอินโดจีน) แผ่น จุลทวิปอินโดจีนมีการเคลื่อนตัวน้อยมากทิศทางสภาพแม่เหล็กปฐมภูมิที่เบี่ยงเบนไป ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือบ่งชี้ได้ถึงการหมุนตัวตามเข็มนาฬิกาของแผ่นจุลทวีปอิน โดจีน (หรืออินโดจีน/ฉาน-ไทย) เกิดขึ้นภายหลังการสะสมของหินภูทอก