การวิจัยครั้งนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อสำรวจประเด็นปัญหาที่ทำให้ผู้ป่วยโรคเอดส์เกิดความวิตกกังวล และศึกษาวิธีการสื่อสารระหว่างบุคคลในรูปแบบของการให้การปรึกษา ที่สามารถผ่อนคลายความวิตกกังวลได้ ผลการวิจัยพบว่า เมื่อเริ่มเจ็บป่วยหรือเป็นโรคเอดส์เต็มขั้นผู้ป่วยจะมีความกังวลกับอนาคตครอบครัวและค่าใช้จ่ายในการดูแลรักษาตนเองกลัวว่าจะไม่มีคนดูแลเมื่อตนเองเจ็บป่วยและเสียชีวิตกลังว่าครอบครัวจะทอดทิ้งและคนอื่นที่รู้จะรังเกียจ กลัวรับสภาพกับอาการเจ็บป่วยที่จะเกิดขึ้นไม่ได้ และกังวลว่าตนเองจะเป็นภาระที่ครอบครัวต้องดูแลเมื่อเจ็บป่วย ประเด็นความวิตกกังวลเกี่ยวกับความตาย จากการศึกษาพบว่า เมื่อผู้ป่วยรับทราบผลเลือดและการเจ็บป่วยของตนเอง ส่วนใหญ่จะคิดถึงความตายในแง่ต่าง ๆ เช่น คิดว่าอายุคงไม่ยืนยาว กลัวจะต้องล้มป่วยและทรมานก่อนตายกลัวจะเป็นภาระให้ครอบครัวต้องดูแลก่อนตาย แต่ปัญหาเฉพาะหน้าที่ผู้ป่วยรู้สึกกังวล ได้แก่ การต้องเผชิญกับกระบวนการรักษาทางการแพทย์ ภาพพจน์ตนเองที่จะเปลี่ยนไปจากสุขภาพยังดีเป็นผู้ป่วย การต้องพึ่งพาผู้อื่นมากขึ้นและสถานการณ์ต่าง ๆ ในชีวิตที่เปลี่ยนไปเนื่องจากการเจ็บป่วย เช่นความสัมพันธ์กับคนรอบข้าง การทำงาน รายได้ของครอบครัว และปัญหาค่าใช้จ่ายเป็นต้น การผ่อนคลายความวิตกกังวลต่อความตายของผู้ป่วย จากการศึกษาพบว่า ผู้ที่มีแรงสนับสนุนทางด้านจิตใจจากครอบครัวและคนใกล้ชิด จะปรับสภาพจิตใจและผ่อนคลายความวิตกกังวลได้ดีกว่าผู้ที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวและไม่มีญาติพี่น้อง นอกจากนี้ความคิดความเชื่อทางพุทธศาสนาของผู้ป่วย ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผู้ป่วยผ่อนคลายความวิตกกังวลได้ การศึกษาวิธีการสื่อสารระหว่างบุคคลเพื่อผ่อนคลายความวิตกกังวลต่อความตายในรูปแบบของการให้การปรึกษา ซึ่งใช้แนวทางวิธีการสื่อสารโดยผู้ให้การปรึกษาสนับสนุนให้ผู้ป่วยมีกำลังใจ และส่งเสริมให้ผู้ป่วยเกิดความภาคภูมิใจและเห็นคุณค่าในตนเอง เมื่อติดตามผู้ป่วยไประยะหนึ่งหลังจากให้การปรึกษา พบว่าผู้ป่วยสามารถผ่อนคลายความวิตกกังวล โดยเงื่อนไขบุคลิกภาพของผู้ป่วย การเปิดเผยสภาพการได้รับการยอมรับ และความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับบุคคลในครอบครัว ก็เป็นส่วนสำคัญประการหนึ่งในการช่วยให้ผู้ป่วยผ่อนคลายความวิตกกังวลด้วย