การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาถึงความได้เปรียบโดยเปรียบเทียบของการผลิตข้าวนาปีและการผลิตข้าวนาปรังของประเทศไทย โดยใช้ข้อมูลจากการสำรวจและจากแหล่งข้อมูลทุติยภูมิ กล่าวคือข้อมูลต้นทุนการผลิตการตลาด การแปรรูป และการส่งออก ใช้ข้อมูลปี 2536 ส่วนข้อมูลผลผลิตต่อไร่ของผลผลิตข้าวราคาข้าวเปลือกที่เกษตรกรขายได้ ราคาขายส่งและราคาส่งออกของข้าวสาร ใช้ข้อมูลโดยเฉลี่ยซึ่งเฉลี่ยจากปี 2535 - 2537 ในการคำนวณความได้เปรียบโดยเปรียบเทียบ โดยการศึกษาจะทำการศึกษาทั้งก่อนและหลังการปรับโครงสร้างการผลิตทางการเกษตร ผลการวิจัยพบว่า ก่อนการปรับโครงสร้างการผลิตนั้นการผลิตข้าวนาปีเพื่อส่งออกในภาคกลางมีความได้เปรียบโดยเปรียบเทียบมากที่สุด ซึ่งมีค่าDRC เท่ากับ 0.68 สำหรับมูลค่าของ DRC ในภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคใต้มีค่า DRC เท่ากับ 0.69, 0.79 และ 0.94 ตามลำดับ การผลิตข้าวนาปรังเพื่อส่งออกในภาคกลางมีความได้เปรียบโดยเปรียบเทียบมากที่สุด มีค่าDRC เท่ากับ 0.63 สำหรับมูลค่า DRC ในภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีค่า DRC เท่ากับ 0.64 และ 0.79 ตามลำดับ และหลังจากที่ทำการปรับโครงสร้างการผลิตทางการเกษตรแล้วทำให้การผลิตข้าวนาปีและการผลิตข้าวนาปรังมีความได้เปรียบโดยเปรียบเทียบมากกว่าก่อนที่จะทำการปรับโครงสร้างการผลิตทางการเกษตร โดยมูลค่าของ DRC ของการผลิตข้าวนาปีเพื่อส่งออกหลังจากปรับโครงสร้างการผลิตทางการเกษตรในภาคกลาง ภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคใต้ มีค่าเท่ากับ 0.67, 0.68, 0.76 และ 0.92 และสำหรับมูลค่าของDRC ของการผลิตข้าวนาปรังเพื่อส่งออก หลังจากการทำการปรับโครงสร้างการผลิตทางการเกษตรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคกลาง และภาคเหนือมีค่า DRC เท่ากับ 0.28, 0.53 และ 0.54 ตามลำดับ จากผลของการคำนวณดังกล่าว แสดงให้เห็นถึงผลของการปรับโครงสร้าง การผลิตทางการเกษตร ทำให้การผลิตข้าวนาปีและการผลิตข้าวนาปรังเพื่อส่งออกมีความได้เปรียบโดยเปรียบเทียบมากขึ้น เนื่องจากค่าของต้นทุนทรัพยากรภายในประเทศมีค่าลดลง ดังนั้นแผนการปรับโครงสร้างการผลิตทางการเกษตรของสินค้าข้าวควรที่จะได้รับการส่งเสริมเป็นอย่างยิ่ง