การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการอธิบายเหตุการณ์เลวร้ายเกี่ยวกับวิชาการพยาบาล ในมิติแหล่งกำเนินดของสาเหตุมิติความสม่ำเสมอ และมิติความทั่วไป กับคะแนนวิชาการพยาบาลในภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติการพยาบาลของนักศึกษาพยาบาลปีที่ 2 ของสถาบันการศึกษาของรัฐในกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างมีจำนวน 504 คนเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามรูปแบบการอนุมานสาเหตุเกี่ยวกับวิชาการพยาบาลสร้างโดยผู้เขียนตามแนวแบบสอบถามรูปแบบการอนุมานสาเหตุของ Peterson, Semmel, Von Baeyer, Abramson, Metalsky และSeligman (1982) กับแบบสอบถามรูปแบบการอนุมานสาเหตุในการเรียนของPeterson และ Barrett (1987) และแบบสอบถามเรื่องการอนุมานสาเหตุเกี่ยวกับวิชาคณิตศาสตร์ของ ประสูต หรุ่นวงศ์มาศ (2534) ผลการวิจัยพบตามที่ทำนายไว้ว่า 1. นักศึกษาพยาบาลที่มีรูปแบบการอธิบายในลักษณะมองโลกในแง่ดี มีคะแนนวิชาการพยาบาลในภาคทฤษฎี และภาคปฏิบัติการพยาบาลสูงกว่า นักศึกษาพยาบาลที่มีรูปแบบการอธิบายในลักษณะมองโลกในแง่ร้าย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p< .01) 2. คะแนนการอนุมานสาเหตุของเหตุการณ์เลวร้ายเกี่ยวกับวิชาการพยาบาลในมิติแหล่งกำเนิดของสาเหตุ มิติความสม่ำเสมอ และมิติความทั่วไปมีสหสัมพันธ์เชิงเส้นตรงทางบวกกับคะแนนวิชาการพยาบาลในภาคทฤษฎี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001, p < .001 และ p < .01 ตามลำดับ) 3. คะแนนการอนุมานสาเหตุของเหตุการณ์เลวร้ายเกี่ยวกับวิชาการพยาบาลในมิติแหล่งกำเนิดของสาเหตุ มิติความสม่ำเสมอ และมิติความทั่วไปมีสหสัมพันธ์เชิงเส้นตรงทางบวกกับคะแนนวิชาการพยาบาลในภาคปฏิบัติการพยาบาล อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001)