การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับนาฏศิลป์พื้นบ้านที่ มีท่ารำกำกับเป็นที่นิยม และพบบ่อยที่สุดในจังหวัดสุรินทร์ มีความเหมาะสมกับนัก เรียนระดับชั้นประถมศึกษา 2) พัฒนาเทคนิคการสอนนาฏศิลป์พื้นบ้านตามภูมปัญญา ชาวบ้าน ตัวอย่างประชากรที่ใช้ในการวิจัย เป็นชาวบ้านที่มีความรู้ความสามารถ ด้านนาฏศิลป์พื้นบ้านมีภูมิลำเนาอยู่ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดสุรินทร์ จำนวน 10 คน ได้มาโดยการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง และนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ใน โรงเรียนประถมศึกษา สังกัดเทศบาลเมืองสุรินทร์ จำนวน 60 คน ได้มาโดยการสุ่ม ตัวอย่างแบบง่ายมาร้อยละ 10 จากประชากรทั้งหมด 600 คน ผลการวิจัย 1. นาฏศิลป์พื้นบ้านจังหวัดสุรินทร์ ที่ได้จากการรวบรวมไว้ เป็นนาฏศิลป์ซึ่ง มีท่ารำกำกับเป็นที่นิยมและพบบ่อยที่สุดในจังหวัดสุรินทร์ มีความเหมาะสมกับนัก เรียนระดับชั้นประถมศึกษาทั้งหมด 9 ชุด ได้แก่ เรือมกันตรึม เรือมศรีผไทสมันต์ เรือมกระโน้ปติงตอง เรือมอายัย เรือมจับกรับ เรือมมงก็วลจองได เรือมอันเร เรือมตรุษ และเรือมแกลมอ 2. ผลการสอนนาฏศิลป์พื้นบ้านโดยเทคนิคการสอนนาฏศิลป์พื้นบ้านแบบประ ยุกต์ของนักเรียนทั้ง 3 กลุ่ม มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงขึ้นกว่าก่อนการทดลอง