ระยะเมอร์โรซอยด์ของ พลาสโมเดียม ไวแวกซ์ มีโปรตีนน้ำหนักโมเลกุลสูงบนผิว เรียกว่า Pv200 ซึ่งมีความหลากหลายของแอนติเจนแตกต่างไปตามไอโซเลตปัจจุบันข้อมูลเกี่ยวกับความหลากหลายของยีน Pv200 ในกลุ่ม ประชากรมาลาเรียที่พบตามธรรมชาติมีอยู่อย่างจำกัดมาก ดังนั้นการศึกษานี้ได้วิเคราะห์ขอบเขตของความหลากหลายใน block 5 และบริเวณใกล้เคียงโดยใช้ปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอร์เรสเพื่อเพิ่มปริมาณดีเอ็นเอในบริเวณดังกล่าวแล้วทำการหาลำดับนิวคลีโอไทด์ พบว่ามี 20 อัลลีลที่แตกต่างกันในจำนวน 15 ไอโซเลตที่ได้จากอำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก และโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ระหว่างปี พ.ศ.2534 ถึง 2537 และเมื่อเปรียบเทียบลำดับนิวคลีโอไทด์ที่ได้กับข้อมูลที่มีรายงานมาก่อน พบว่ามีลำดับนิวคลีโอไทด์ที่ต่างกัน 5 กลุ่มในบริเวณ block 5 โดยมี 2 กลุ่มที่ถูกค้นพบใหม่ความหลากหลายที่พบสามารถอธิบายได้จากการแลกเปลี่ยนสารพันธุกรรม ภายในยีนระหว่างอัลลีลที่ต่างกัน การเกิด point mutationการขาดหายและการทวีจำนวนของ นิวคลีโอไทด์ ทำให้คุณสมบัติของกรดอะมิโนในน้ำ (hydropathy Porfile) ของบริเวณ ดังกล่าว ในแต่ละกลุ่มต่างกันสำหรับการแทนที่ของนิวคลีโอไทด์ในส่วนของ block 4 และ 6 เกือบทั้งหมดจะมีเพียง 2 แบบ เมื่อ วิเคราะห์การแทนที่ของนิวคลีโอไทด์ในบริเวณดังกล่าวพบการแทนที่ชนิด transition เกิดขึ้นบ่อยกว่าการแทนที่ชนิด transversionและการแทนที่ของนิวคลีโอไทด์ไม่ทำให้คุณสมบัติทางด้านเคมี ฟิสิกส์ของกรดอะมิโนเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมากนัก ซึ่งน่าจะมีผลมาจากการ ถูกจำกัดโดยหน้าที่ของบริเวณดังกล่าว ดังนั้นกลุ่มประชากรของพลาสโมเดียม ไวแวกซ์ในเขตปรากฎโรคของประเทศไทยจึงมีความหลากหลายในลำดับ นิวคลีโอไทด์ของยีน Pv200 มาก