วิทยานิพนธ์เล่มนี้ศึกษาเกี่ยวกับการแต่งกายของชาวเย้าในภาคเหนือของประเทศไทย โดยมีวัตถุประสงค์ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการแต่งกายและบริบททางวัฒนธรรมในสังคมเย้า ผู้วิจัยใช้เวลา 3 เดือนระหว่างปี พ.ศ. 2535-2537 สมมติฐานที่ใช้ในการศึกษามีดังนี้ 1. การแต่งกายของชาวเย้ามีหน้าที่และประโยชน์ ความหมาย และ ความสลักสำคัญก็ต่อเมื่อบทความเชื่อยังสามารถดำรงอยู่ที่จะสร้างพิธีกรรมให้ ชาวเย้าได้แสดงเอกลักษณ์ในการแต่งกายได้ 2. สภาพแวดล้อมปัจจุบันของถิ่นที่อยู่ของชาวเย้าไม่เอื้อที่จะทำให้มี การแต่งกายที่เคยปฏิบัติอยู่เดิมในการให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายในช่วงเวลาที่ เคยอยู่บนดอย ฉะนั้นในปัจจุบันจึงมีแนวโน้มที่การแต่งกายประจำเผ่าของชาว เย้าจะลดความจำเป็นในวัฒนธรรมของชาวเย้าเอง 3. การเปิดตัวต่อการทันสมัยได้เปลี่ยนแบบปฏิบัติของการแต่งกาย แบบประเพณีเดิม 4. ความต้องการศิลปหัตถกรรมจากอุตสาหกรรมท่องเที่ยวในภาค เหนือมีผลทำให้ชาวเย้าหันไปผลิตรูปลักษณ์ทางหัตถกรรมที่เรียบง่ายมากกว่าที่ จะผลิตเครื่องแต่งกายประจำเผ่าซึ่งต้องใช้เวลาและความวิจิตรบรรจงใน การผลิตมากกว่า 5. การแต่งกายของชาวเย้าจะมีความหลากหลายและโดดเด่นใน โอกาสที่เป็นทางการ เช่น ในพิธีกรรม ประเพณี มากกว่าไม่เป็นทางการเช่น เมื่ออยู่กับบ้าน ข้อสมมติฐานทั้งหมดข้างบนนี้ได้พิสูจน์และยอมรับในการวิเคราะห์ครั้งนี้