ได้ทำการศึกษาติดตามตรวจปรับระดับยาธิโอฟิลลินที่ให้ผลการรักษาใน ผู่ปวยชาวไทย 61 คน ขนาดยาที่เริ่มใช้รักษาคือขนาดปกติที่แพทย์ใช้อยู่ ผู้ ป่วย 18 คน (ร้อยละ 29.51) ได้รับการรักษาด้วยธิโอฟิลลินเพียงอย่าง เดียวและผู้ป่วย 43 คน (ร้อยละ 70.49) ได้รับธีโอฟีลสินร่วมกับยากลุ่มอื่น (beta-adrenergic agonists, corticosteroids และanticholinergic drugs) ผู้ป่วยร้อยละ 45.76 มีความเข้มข้นของธิโอฟิลลินในซีรัมต่ำกว่าช่วงที่ให้ผลการรักษา (น้อยกว่า 10 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตร) ไม่พบประสิทธิผลของยาในผู้ป่วยร้อยละ 40.68 มีระดับยาอยู่ใน ช่วงให้ผลการรักษา (10-20 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตร) ไม่พบประสิทธิผลของยาในผู้ป่วยร้อยละ 10-17 ขณะที่อาการไม่พึงประสงค์ของธิโอฟิลลินเกิดขึ้นในผู้ป่วยร้อยละ 25.42 อาการไม่พึงประสงค์ของธิโอฟิลลินที่พบบ่อย คืออัตราชีพจรมากกว่าหรือเท่ากับ 100 ครั้ง/นาที, ใจสั่น, กินไม่ได้, และอา เจียน เป็นต้น อาการไม่พึงประสงค์ของยาจะพบได้บ่อยขึ้นตามความสูงของระ ดับยาธิโอฟิลลินในซีรัมของผู้ป่วย ผู้ป่วยจำนวน 18 คน (ร้อยละ 29.51)ได้รับการปรับขนาดยาธิโอฟิลลินโดยใชทฤษฎีทางเกสัชจลนศาสตร์ ในจำนวนนี้ร้อยละ 94.44 (17 ใน 18 คน) มีอาการทางคลินิกดีขึ้น กล่าวคืออาการไม่พึงประสงค์จากธิโอฟิลลินลดลง (ร้อยละ 66.67 ),ยาให้ประสิทธิ ผลในการรักษาดีขึ้น (ร้อยละ 22.22) และความเป็นพิษของธิโอฟิลลินลดลง(ร้อยละ 5.56) ค่าเฉลี่ยของเปอร์เซ็นต์ของความแตกต่างระหว่างความเข้มข้นของธิโอฟิลลินในซีรัมที่ทำนายจากสมการทางเภสัชจลนศาสตร์และที่วัดได้จริงเมื่อผู้ ป่วยได้รับธีโอฟิลลินในรุปแบบยารับประทานชนิดออกฤทธิ์นั้นเท่ากับ 19.40+ 15.21 และสัมประสิทธิ์แห่งการกระจายเท่ากับ 24.96% ค่าครึ่งชีวิตของธิโอฟิลลินสโดยเฉลี่ยในผู้ป่วยชาวไทยที่มีอายุอยู่ในช่วง 20-59 ปี (อายุเฉลี่ยเท่ากับ 53.33 ปี) และอายุมากกว่าหรือเท่ากับ 60 ปี (อายุเฉลี่ยเท่า กับ 70.76 ปี) เท่ากับ 9.19 และ 10.54 ชั่วโมงตามลำดับพบว่าอายุที่เพิ่ม ขึ้น, การเสื่อมหน้าที่ของตับ, ภาวะความผิดปกติของหัวใจตลอดจนการใช้ยา ไซเมติตีน ร่วมด้วยส่งผลให้การขจัดธิโอฟิลลินออกจากร่างกายลดลง ขณะที่ การสูบบุหรี่เพิ่มการขจัดธิโอฟิลลินออกจากร่างกาย