แผ่นฟิล์มพอลิโอเลฟิน 3 ชนิด คือ ฟิล์มพอลิโพรพิลีนฟิล์มพอลิเอทธิลีนชนิดความหนาแน่นสูงและ ฟิล์มพอลิเอทธิลีนชนิดความหนาแน่นต่ำ ได้ถูกนำมาทดลองใน 2 ภาวะเปรียบเทียบกัน คือในภาวะธรรมชาติโดยตากแดดไว้กลางแจ้ง และในภาวะเร่งโดยใช้เครื่องซีโนเทสต์เบตาแลมป์ ซึ่งควบคุมภาวะต่าง ๆให้คล้ายในภาวะธรรมชาติ จากนั้นจะศึกษาการแตกตัวของโครงสร้างทางเคมีจากหมู่คาร์บอนิลที่เกิดขึ้น (ค่าคาร์บอนิลอินเดกซ์) และหาความสัมพันธ์ระหว่างค่าคาร์บอนิลอินเดกซ์กับเวลาที่ได้รับแสงของฟิล์มทั้ง 2 ภาวะ ในเชิงคณิตศาสตร์ ผลการวิจัยพบว่า การเพิ่มขึ้นของค่าคาร์บอนิลอินเดกซ์มีความสัมพันธ์แบบเอกซ์โพเนนเชียลกับการเพิ่มขึ้นของเวลาที่ได้รับแสง และมีความสัมพันธ์กับสมบัติเชิงกลที่เสียไปคือการยืดตัว ณ จุดขาดจะลดลงเมื่อค่าคาร์บอนิลอินเดกซ์เพิ่มขึ้น ขณะที่ค่ามอดูลัสจะแสดงผลในทางตรงกันข้าม และความเปราะของฟิล์มจะเป็นตัวบ่งชี้เวลาที่ทำให้ฟิล์มเกิดการเสื่อมสภาพเนื่องจากแสง ซึ่งพบว่าในภาวะธรรมชาติฟิล์มพอลิโพรพิลีน ฟิล์มพอลิเอทธิลีนชนิดความหนาแน่นสูง และฟิล์มพอลิเอทธิลีนชนิดความหนาแน่นต่ำจะเสื่อมสภาพในเวลา9 23 และ 24 สัปดาห์ตามลำดับ ขณะที่ในภาวะเร่งฟิล์มทั้งสามชนิดจะเสื่อมสภาพในเวลา 114 684 และ 912 ชั่วโมงตามลำดับ