การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาวะจิตสังคมของเด็กป่วย โรคลมชัก และเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยบางประการ ได้แก่ อา ยุที่เริ่มเป็นโรคลมชัก ระยะเวลาที่เป็นโรค และความถี่ของการชัก กับสภาวะ จิตสังคมของเด็กป่วยโรคลมชัก เป็นการวิจัย ณ จุดเวลาใด เวลาหนึ่ง ตัวอย่างเป็นผู้ป่วยโรคลมชักที่มารับการรักษาที่คลินิกประสาทวิทยา แผนกกุมารเวชศาสตร์โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ โรงพยาบาลเด็ก และโรงพยาบาลรามา ธิบดี จำนวน 100 ราย เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบทดสอบสภาวะจิตสังคม ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น วิเคราะห์ข้อมูล ด้วยคอมพิวเตอร์ โปรแกรม SPSS ผลการวิจัยพบว่า ด้านสภาวะอารมณ์และพฤติกรรม ผู้ป่วยมีอารมณ์กลัว วิตกกังวล และ ซึมเศร้าน้อย ผู้ป่วยมีพฤติกรรมก้าวร้าวและพฤติกรรมถดถอยน้อย การพึ่งพิงผู้อื่น มีเป็นบางครั้ง ส่วนพฤติกรรมความผิดปกติที่มีความบกพร่องของความตั้งใจและการอยู่ไม่นิ่ง (ADHD.) พบร้อยละ 12 ด้านการเรียน พบว่า ผู้ป่วยส่วนใหญ่ (ร้อยละ 78) ศึกษาอยู่ในระดับขั้นตามเกณฑ์อายุ ผู้ป่วยที่ศึกษาอยู่ในระดับขั้นต่ำกว่าเกณฑ์อายุ พบร้อยละ 11และผู้ป่วยที่ไม่ได้ศึกษาหรือลาออกจากการศึกษาพบร้อยละ 11 ด้านความสัมพันธ์กับผู้อื่น พบว่าผู้ป่วยเป็นที่รักใคร่ของพี่น้องและเพื่อน ค่อนข้างมาก ส่วนเรื่องขี้อาย กระดาก ไม่ค่อยพูด ถูกล้อเลียนจากผู้อื่น ชอบเกเร รังแกผู้อื่นและแยกตัวอยู่ตามลำพัง พบน้อย อายุที่เริ่มเป็นโรคลมชัก มีความสัมพันธ์ทางลบกับพฤติกรรมก้าวร้าวและการชอบเกเรรังแกผู้อื่น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 และ0.05 ตามลำดับ และมีความสัมพันธ์ทางบวกกับการถูกล้อเลียน อย่างมีนัยสำ คัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ระยะเวลาที่เป็นโรคลมชัก มีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมก้าวร้าว และการเป็นที่รักใคร่ของพี่น้อง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 และ 0.01 ตามลำดับ ความถี่ของการชัก มีความสัมพันธ์กับระดับการศึกษา การถูกล้อเลียนจากผู้อื่น และลักษณะอายุ กระดาก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ0.01, 0.01 และ 0.05 ตามลำดับ