วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาถึงสิทธิของผู้รับจำนองเรือในการบังคับจำนองเรือ ในกรณีที่มีการบังคับหลักประกันดังกล่าวในประเทศหรือในต่างประเทศซึ่งบทบัญญัติกฎหมายที่เกี่ยวกับหลักเกณฑ์การบังคับจำนอง วิธีการบังคับจำนองและผลของการบังคับจำนองที่แตกต่างกัน ซึ่งในกฎหมายไทยมีพระราชบัญญัติการจำนองเรือและบุริมสิทธิทางทะเล พ.ศ.2537 และประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ว่าด้วยการจำนอง แต่ก็มิได้ให้ความคุ้มครองถึงสิทธิของผู้รับจำนองเรือในกรณีดังกล่าวได้อย่างชัดเจนเพียงพอ การศึกษาจะมุ่งเปรียบเทียบกับกฎหมายของกลุ่มประเทศ Common Law ซึ่งชัดเจนกว่า ผลที่ได้จากการศึกษาพบว่ากฎหมายของกลุ่มประเทศ Common Lawให้การคุ้มครองสิทธิของผู้รับจำนองเรือในการบังคับจำนองเรือได้อย่างเหมาะ สมกว่า กล่าวคือ อนุญาตให้มีการทำข้อตกลงแต่งตั้งผู้ดูแลรักษาประโยชน์ในทรัพย์จำนองก่อนการบังคับจำนอง ตลอดจนให้มีการยื่นขอให้ศาลมีคำสั่งกักเรือได้โดยเจ้าหนี้ผู้รับจำนองเรือไม่ต้องมีภูมิลำเนาในราชอาณาจักร รวมทั้งมีการยอมรับผลทางกฎหมายของการจำนองเรือตามกฎหมายของประเทศอันเป็นสถานที่ทำสัญญาจำนองและให้นำกฎหมายของประเทศที่ศาลทำการพิจารณาคดีมาใช้พิจารณาตัดสินสิทธิของผู้รับจำนองเรือ ในกรณีเกิดการขัดกันของกฎหมายอันเป็นสถานที่ทำสัญญาจำนองและกฎหมายของประเทศที่ศาลทำการพิจารณาคดี ซึ่งหลักเกณฑ์บางประการตามกฎหมายของกลุ่มประเทศ CommonLaw ย่อมนำมาปรับใช้เพื่อการให้ความคุ้มครองสิทธิของผู้รับจำนองเรือตามกฎหมายไทยได้ หลักเกณฑ์การแต่งตั้งผู้ดูแลรักษาประโยชน์โดยจัดทำเป็น ข้อตกลงสองฝ่ายย่อมสามารถทำได้ โดยไม่ขัดกับประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 711 รวมทั้งควรปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยการกักเรือ เพื่อให้เจ้าหนี้ผู้รับจำนองเรือขอให้ศาลสั่งกักเรือได้โดยไม่ต้องมีภูมิลำเนาในราชอาณาจักร และพระราชบัญญัติการจำนองเรือและบุริสิทธิทางทะเลพ.ศ.2537 ควรมีบทบัญญัติกรณีเกิดการขัดกันของกฎหมายอันเป็นสถานที่ทำสัญญาจำนองและกฎหมายของประเทศที่ศาลทำการพิจารณาคดี และท้ายสุดควรมีการส่งเสริมมาตรการให้ความร่วมมือระหว่างประเทศเพื่อการยอมรับและปฏิบัติตามคำพิพากษาของศาลไทยเพื่อการบังคับจำนองเรือโดยศาลต่างประเทศในลักษณะของการปฏิบัติต่างตอบแทน