วิทยานิพนธ์นี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาถึงมาตรการทางกฎหมายที่เกี่ยว กับการคุ้มครองสิทธิเด็กทางครอบครัวในประเทศไทย โดยศึกษาเปรียบเทียบกับการคุ้มครองสิทธิเด็กทางครอบครัวตามอนุสัญญาสิทธิเด็ก พ.ศ.2532 ใน 4 ด้าน ด้านสิทธิในการอยู่รอด ด้านสิทธิในการพัฒนา ด้านสิทธิในการได้ รับการปกป้องคุ้มครอง และด้านสิทธิในการมีส่วนร่วม ผลการศึกษาพบว่า ประเทศไทยมีข้อกำหนดในรูปแบบของกฎหมายให้ การคุ้มครองสิทธิเด็กมาก่อนที่จะเข้าร่วมลงนามในอนุสัญญาสิทธิเด็ก พ.ศ.2532โดยได้ตั้งข้อสงวนไว้ 3 ข้อ ได้แก่ สิทธิที่จะมีสัญชาติ สิทธิของเด็กที่มีฐานะเป็นผู้ลี้ภัย และสิทธิเด็กจากชนกลุ่มน้อยและชนพื้นเมืองในการได้รับการศึกษา ซึ่งจะนำไปสู่การพัฒนาในเอกลักษณ์ทางวัฒนะธรรม ภาษา และค่านิยมของเด็ก อย่างไรก็ตาม นอกจากข้อสงวนทั้ง 3 เรื่องที่กล่าวนี้แล้ว เด็กตามอนุสัญญาการคุ้มครองสิทธิเด็กทางครอบครัวในประเทศไทยในด้านสิทธิในการอยู่รอด สิทธิในการได้รับการพัฒนา สิทธิในการได้รับการปกป้องคุ้มครองและสิทธิในการมีส่วนร่วม ยังไม่สามารถตอบสนองผลประโยชน์สูงสุดแก่เด็กตามอนุสัญญาสิทธิเด็กพ.ศ.2532 ทั้งนี้ เกิดจากปัจจัย 2 ประการ คือ ประการแรก ไม่มีการปฏิบัติการบังคับใช้กฎหมายตามสภาพบังคับอย่างจริงจัง ประการที่สอง กฎหมายระเบียบที่มีอยู่ไม่สอดคล้องกับสภาพสังคมและเศรษฐกิจในปัจจุบัน ซึ่งมีความพยายามดำเนินการแก้ไขปรับปรุงกฎหมายและระเบียบต่าง ๆ ให้สอดคล้องกับอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก พ.ศ.2532 แต่ก็ยังไม่ปรากฏผลที่เป็นรูปธรรมที่ชัดเจน จากผลการศึกษาดังกล่าวข้างต้น จึงได้พยายามเสนอแนวความคิดที่จะ ให้มีการแก้ไข ปรับปรุงทั้งทางด้านมาตรการทางกฎหมาย ทั้งที่อยู่ในรูปของพระราชบัญญัติ พระราชกฤษฎีกา และอนุบัญญัติต่าง ๆ รวมทั้งแนวนโยบายทางด้านสังคมที่รัฐพึงกระทำต่อไปด้วย