การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาแนวคิดในทางกฎหมายเกี่ยวกับกรณีผู้ร่วมในความผิดที่มิใช่ตัวการ ผู้ใช้ หรือผู้สนับสนุน (NecessaryParticipator) ในกฎหมายต่างประเทศ และตรวจสอบกฎหมายไทยว่ามีแนวความคิดในเรื่องนี้หรือไม่ จากการวิจัยค้นพบว่า แนวคิดในทางตำรากฎหมายและแนวคำพิพากษา ของศาลต่างประเทศ รวมทั้งของประเทศไทย มีความเห็นสอดคล้องกันว่า บุคคลที่กฎหมายประสงค์จะให้ความคุ้มครอง ซึ่งเป็นเหยื่อของการกระทำความผิด ไม่อาจต้องรับผิดในฐานะเป็นตัวการ ผู้ใช้ หรือผู้สนับสนุนในการกระทำความผิดอาญาได้ แม้บุคคลนั้น ๆ จะมีส่วนให้การช่วยเหลือ สนับสนุนผู้กระทำผิดก็ตาม ส่วนกรณีของบุคคลซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญในการกระทำความผิดแม้จะมีแนวคิดที่ตรงกันในทางตำรากฎหมาย ทั้งในต่างประเทศ และประเทศไทยว่า บุคคลดังกล่าวไม่อาจต้องรับผิดเช่นกัน เพราะเป็นบุคคลที่มิได้เป็นเป้าหมายที่กฎหมายจะลงโทษ แต่ก็ยังมีความเห็นไม่ตรงกันในแนวคำพิพากษาของศาลประเทศสหรัฐอเมริกา และประเทศอังกฤษโดยศาลอังกฤษถือว่า บุคคลดังกล่าวอาจต้องรับผิดในฐานะเป็นตัวการผู้ใช้หรือผู้สนับสนุนได้ ถ้าหากเขารู้ข้อเท็จจริง (if he knew the facts) สำหรับประเทศไทย ได้มีแนวคำพิพากษาตัดสินเป็น 2 แนวทางด้วยกัน คือ 1.กรณีที่ได้มีการบัญญัติกฎหมายกำหนดความผิดไว้เป็นการเฉพาะสำหรับการกระทำของบุคคลดังกล่าวแล้ว บุคคลนั้น ๆ ก็ไม่ต้องรับผิดในฐานะเป็นตัว การ ผู้ใช้ หรือผู้สนับสนุน ในการกระทำความผิดของผู้กระทำอีก เช่น ความ ผิดฐานให้สินบนเจ้าพนักงาน (มาตรา 144) ความผิดฐานทำแท้ง (มาตรา301) 2.กรณีที่ไม่มีการบัญญัติกฎหมายกำหนดความผิดสำหรับบุคคลดังกล่าว ศาลฎีกาของไทยได้ถือแนวทางการตัดสินเช่นเดียวกับศาลอังกฤษ โดยคำนึงถึง การรู้ข้อเท็จจริงของผู้กระทำผิดเป็นเกณฑ์ตัดสิน ซึ่งมีเพียงกรณีเดียวคือความผิดฐานโกงเจ้าหนี้ (มาตรา 350)